Hülya Senday Özdamar

Sevgi; yutkunduğu ölüm tuzağı içindeki darmadağınık bir yaşamdı onun için. Bu yüzden yalnızlığına gömülmesi, onun için kurtuluştu. İnsanlardan nefret etmiyordu. Onları günahlarıyla, sevaplarıyla severdi. Bu bahiste, yalnızlığına çekildiğinde, o gün kendi yaptıklarını gözden geçirirdi. Yanlış mıydı yaptıkları? Tartardı tüm ettiklerini. Kimseyi hor görmezdi.Bazen her şey için geç kaldığını sanırdı. Hevesinin kırık aynası, yalan söylemezdi. Geç…