bir uçurtmam vardı,mavi gökyüzüne değil artık,dumandan griye bağlanıyor ipleri,annem diyor ki, “gökyüzü kırık bir ayna” —ben onda babamın yüzünü arıyorum hâlâ. taşlar konuşuyor burada,her taş bir kalp kadar sıcak,her duvar bir sessizlik kadar yorgun,oyunlarımı gömdüm molozların altına,adını “umut” koydum, belki filiz verir diye. bir kuş geçse seviniyorum,kanat sesinde okul çanı var sanıyorum,kardeşimin elini tutuyorum sıkıca…
Gözlerinde yıldızlar,Gökkuşağı dolmuş avuçlarına,Küçücük ellerinle dünyayı tutmuşsun,Ve hayallerinle boyamışsın maviyi. Bir çiçek gibi büyüyorsun,Rüzgarı dost, güneşi sırdaş bilerek.Kuşlar senin için şarkı söylüyor,Bulutlar oyun arkadaşın. Yağmurda dans ediyor ayakların,Toprağa can veren su gibi,Coşkuyla taşır yüreğin,Hayatı sımsıkı sarıyorsun. Her sabah yeniden uyanıyor dünya,Senin kahkahalarında filizlenerek.Kalbin bir orman, gökyüzü kadar geniş,Her yaprağında umut, her dalında yaşam. Ah, çocuk,Senin…
Bana şekil verenimBenim canım öğretmenimDavranışım da başarım daEserindir öğretmenim Hamurduk geldik sanaSevginle yoğurdun“Yararlı birey olun” dedinSonra bilgileri öğrettin Büyüdük daha çok ışık verdinUfkumuzu genişlettinSaygı sevgi verirken deHakkımızı arar olduk. Hep sayende öğretmenim