GAZZE’DE BİR ÇOCUK, Ali Çağan Karasu
bir uçurtmam vardı,
mavi gökyüzüne değil artık,
dumandan griye bağlanıyor ipleri,
annem diyor ki, “gökyüzü kırık bir ayna” —
ben onda babamın yüzünü arıyorum hâlâ.
taşlar konuşuyor burada,
her taş bir kalp kadar sıcak,
her duvar bir sessizlik kadar yorgun,
oyunlarımı gömdüm molozların altına,
adını “umut” koydum, belki filiz verir diye.
bir kuş geçse seviniyorum,
kanat sesinde okul çanı var sanıyorum,
kardeşimin elini tutuyorum sıkıca —
çünkü dünya daraldı,
çünkü çocukluk, bir nefes kadar kısa oldu Gazze’de
6. sayıdan