Özge Günay

ÖZGE GÜNAY Sessizliğin içine gömülmüş usulca yaşarken sadece rüzgarı hissediyordum. Bazen kuşların bazen de cırcır böceklerinin sesi eşlik ediyordu rüzgara. Bir gün gecenin sessizliğinde gelen ayak sesleri ve koşuşturmalar duydum. Bana doğru geliyorlardı. Taşların tıkırtısından hissedebiliyorum. Karanlıktı, onlar için güvenli bir sığınak olmalıydım. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı benim için ve gelenler için. İnsanlar…