Nar ekşili sevdaların kısır hayatları Aklı son kurabiyeye demirli Usların çocuğuyum ben Hanım kız paşa oğlan Kolları göğsünde çatkılı Mahçup ayakları gizleyen Bir yırtık çorabım ben Günahımın vebalini çeker İçimdeki ölü kelebekler Çimleri sarıya boyalı kırlarda Yorgun kemiğiyle dertleşen Sokağa yeni düşmüş Yaralı bir köpeğim ben Avare arayışların Bahane bulamayışların Yerlere göklere Çeperine sığamayışların yılgınlığında…
Umut eken kadın, Şiirin en derin toprağına, Sessizce tohum bırakan. Suskunluğun çağını Geride bırak, Ağır ağır açan umut çiçeğine bak, Direnişin zafer bayrağını, Dik durunuşunla göğe Varan sensin. Kızıl Saçlarında mücadelenin umut meşalesini yakan Yeryüzü, sabrının selamını taşır. Acıyı koynunda Büyüten, Tarlada, fabrikada, sokakta gericiliğe Karşı yükselen o Sessiz Çığlık sensin. Dağların ardından gelen kekik…
André Thevet isimli 12. Bölüm’de geçer. Ancak ölümünden önce planladığı işleri tamamlayamadığı için şehir eksik kalmıştır. Aynı durumun Filistin’de de yaşandığı söylenebilir; çünkü bugün orada gerçekten bağ bulunduğunu söylemek güçtür, her ne kadar ben araştırmak için büyük çaba harcamış olsam da.Buna rağmen bazıları bu ülkenin çok iyi şaraplar verdiğini söyler; hatta üzüm salkımlarının bir buçuk…
Berk ve arkadaşları bayram tatilini eğlenceli, keyifli bir şekilde değerlendirmek istiyorlardı. Dışarıda buluşup gezinirken eski bir fabrikanın yarışmalar için tekrar açıldığını görürler. Binaya yaklaştıklarında üstünde “Korku evinde yarışmaya var mısın?” yazan bir broşür görürler. Yarışmaya katılmaya karar verir ve binanın içine girerler. Oradaki çalışan saat 23.40’ta buraya gelmelerini söyler. Berk ve arkadaşları saat 23.30’da buluşup…
MÜSLÜM KABADAYI’NIN 40. SANAT YILI KUTLANDI Son teşekkürüme gelince… Varoluşumun mirasını kendi üretkenlikleriyle geleceğe taşıyacak olan canımın çekirdeği olan kızlarım İlkyaz ve Evin’e çok teşekkür ediyorum. Doğanın diyalektiğinin sağlıklı, estetik ve eşitlik-özgürlükle dokunmuş bir toplumsal düzenle ancak insan için mümkün olduğunu bilince çıkardığımdan bu yana çalışmalarımı, mücadelemi çekirdek ailemle toplum arasında bağ kurarak sürdürmeye özen…
Habibi Neccar Camii anlatır tarihi—bir dönem kilise, bir dönem cami…Birliğe, beraberliğe açılan bir kapı,Allah’a uzanan ortak bir yol. Ezan, çan, hazan—aynı gökyüzünde birleşir,aynı kalpte çoğalır. Işıklandırılmış en uzun caddedegeçmişin izleri,bugünün aydınlığıyla buluşur.Taşların dilinde tarih,zamanın içinden geçerekyaşar Kurtuluş Caddesi. Asi Nehri akar güneyden kuzeye,binlerce yılın tanığı gibi.Her kıvrımında bir uygarlık,her dalgasında bir halkın sesi… Sessizce, bereketleakar…
Sevim Yunus Habip/11.04.2026/Dublin Yürüdüğüm yollarda, sokaklarda… her yerde kayboluyorum annem.Gözlerim seni arıyor, kulaklarım sessini…Nereye baksam, ne dinlesem, seni bulmaya çalışıyorum.Yurt dışına geldim…Ama sensizlik buradan daha derin, daha sessiz.Sanki aramızdaki mesafe büyüdükçe, özlemim de büyüyor.Seninle konuşmayı özlüyorum, sessini duymayı…Bazen hala duyuyorum sanıyorumannem,bir anlığına yanımdaymışsın gibi…ama elimi uzattığımda,sadece yokluğun kalıyor uçlarımda…bazı yokluklar sadece bir eksiklik değildir; insanın…
Gökyüzü susar,Rüzgar dinler,Kalbimde bir yankıDerin izler.Söylenmeyen söz,Duyulmayan ses,Belki de en büyük çığlık bu,Bilmezler.. 9. sayıdan
Ben bir çocuğum yaşamak istiyorumKorkusuz özgürce ve doyasıyaYollarda o coşkun Asi yatağındaÇöp değil rengarenk çiçekler arasında Bir yağmur yağdı sular taştı yineEvimiz kirlendi çöple çamurlu suylaOysa ben gökten düşen her damladaKorkmak değil çocukça sevinmek istiyorum Uykumdan sıçradım bu gece korkuylaO karanlık suların uğultusuylaBenimse her sabah güzel dünyayaGözlerimi umutla açmam gerek Güneşin ışıltısıyla parıldasın her yerPamuk…
Muğdad…Kızılırmak’a git; toprağın ortasında bile yabancı kalacaksın.Nil’e git; medeniyetin gölgesinde, kendi geçmişine diz çökeceksin.Aras’a git; sınırların sana kaybettiğini fısıldadığını duyacaksın.Munzur’a git; “Bıraktığım çocuk hangi dağda üşüyor?” diye soracaksın.Asi’ye git, Dicle’ye git, Çoruh’a git…Akıntıyı değiştirsen de yönünü değiştiremeyeceksin.Nereye gidersen git,Araf senin içinde oldukçahep çözemediğin düğüme döneceksin.Ne tam öleceksinne de gerçekten yaşayacaksın.Sen,Fırat’ın maviyle sarı arasında kararsız kaldığı…