GÖZLERİN PARLADIĞINDA ANNEM, Sevim Yunus Habip

Sevim Yunus Habip/11.04.2026/Dublin

             ‘’Seni görünce ağrılarımı unutuyorum…’’

Yürüdüğüm yollarda, sokaklarda… her yerde kayboluyorum annem.
Gözlerim seni arıyor, kulaklarım sessini…
Nereye baksam, ne dinlesem, seni bulmaya çalışıyorum.
Yurt dışına geldim…
Ama sensizlik buradan daha derin, daha sessiz.
Sanki aramızdaki mesafe büyüdükçe, özlemim de büyüyor.
Seninle konuşmayı özlüyorum, sessini duymayı…
Bazen hala duyuyorum sanıyorum
annem,
bir anlığına yanımdaymışsın gibi…
ama elimi uzattığımda,
sadece yokluğun kalıyor uçlarımda…
bazı yokluklar sadece bir eksiklik değildir; insanın içinden bir parçayı alır, yerine hiç dolmayacak bir boşluk bırakır…
ben seni kaybedeli üç buçuk ay oldu annem. Ama zaman geçse de içimdeki sızı dinmedi, özlemin daha çok büyüyor.
Senin adın Fehime’ydi…
‘’Zeki’’ demekti.
Ama senin zekân sadece aklında değildi annem;
Sen kalbiyle düşünen, sevgisiyle yol bulan bir kadındın.
İnsanları kırmadan anlamayı bilen, bazen susarak bile anlatan, bir bakışıyla huzur veren o derin bilgeliğe sahiptin.
Hayatı incelikle yaşayan, güzelliği en küçük anlara sığdıran bir kadındın sen…
Bir kahve bile seninle anlam kazanırdı.
Yanına sevdiğin likörü alır, yudum yudum içerken sohbetin en derinine inerdik seninle.
O anlarda dünya susar,
Sanki hayat sadece ikimizden ibaret olurdu.
‘’Seni görünce ağrılarımı unutuyorum,’’ derdin, ‘’içim açılıyor, moralim düzeliyor…’’
Oysa bilmezdin annem, ben de seninle iyileşirdim.
Sen benim huzurum, en güvenli limanımdın.
Baş başa çıktığımız yemekler,
‘’ Almanya gezimiz…
Abimin vesilesiyle yaşadığımız o güzel günler…
Ne çok gülmüştük.’’
Hepsi şimdi kalbimizde,
tadı hala damağımda kalan en güzel anılar olarak yaşıyor.
Şimdi sensiz yürüdüğüm bu hayatta, sanki karanlık sokaklarda ilerliyorum annem…
Her yol bir çıkmaza çıkıyor,
Her adımda biraz daha kayboluyorum.
Sen yokken yönümü bulmak zor, ışığım eksik,
İçimdeki pusula susmuş gibi…
Ama sonra seni düşünüyorum…
Sözlerini, bakışını, bana baktığın o ince sevgiyi…
Hep tembihlerdin annem…
‘’sakın üzülme, ağlama’’ derdin.
O sözlerin geliyor aklıma,
Sensizliğin en ağır anında bile beni sarıp sarmalıyor.
Ve o an, karanlığın içinde küçük bir ışık yanıyor içimde.
Senin sevgin yolumu aydınlatıyor, senin kalbin hala bana yön gösteriyor.
Kaybolsam da,
Senin izinden yürümeye çalışıyorum.
Çünkü biliyorum…
Sen artık yanımda değilsin belki, ama benim içimde yaşıyorsun.
Ve ben seni
Bir ömür boyu
Sevmeğe ve özlemeye devam edeceğim…
Yazar Notu
Bu yazı, annem Fehime’ye olan özlemimin, sevgimin ve onunla paylaştığım en güzel anıların bir yansımasıdır. Onu her gün biraz daha özlerken, içimde yaşattığımı fark ettim. Bu satırları yazarken aslında onunla konuşuyordum…
Onu sevgiyle anan herkese…

9. sayıdan