YANAN CENNET, Nebihe Karasu

                                          Doğanın kalbine yazılmış bir ağıt

Kutsalımızdı ağaç,
Mabedimizdi orman.
Köylüydü bir zaman,
Kentli oldu insan —
Unuttu doğayı,
Unuttu toprağı.

Konut dendi,
Otel dendi,
Yeşilimiz azar azar silindi.
Uğursuz bir el uzandı
Topraktan kopardı bizi,
Kökümüzü kırdı sinsi.

Küstü su,
Sitem etti ağaç;
Bahçe soldu,
Bostan kurudu.
İhmal miydi bu, yoksa rant mı?
Her yanını sardı niran yurdumun.

Ciğerlerimiz köz,
Dışarısı alev alev.
Bu nasıl bir cehennem?
Yanıyor cennet ülkem!

İzmir, Bilecik, Seferihisar —
Çığlık çığlığa inliyor dağlar.
“Yanan sadece siz misiniz?”
Der ağaçlar,
“Börtü böcek, kuşlar nerede?”

Sığınacak bir dal arar
Ölmeyen sincap,
Yaralı ayı…
Gölgesiz, susuz kaldı insan.
Geç anladı hatasını.

5. sayıdan