Özlem Yüncü

Habibi Neccar Camii anlatır tarihi—bir dönem kilise, bir dönem cami…Birliğe, beraberliğe açılan bir kapı,Allah’a uzanan ortak bir yol. Ezan, çan, hazan—aynı gökyüzünde birleşir,aynı kalpte çoğalır. Işıklandırılmış en uzun caddedegeçmişin izleri,bugünün aydınlığıyla buluşur.Taşların dilinde tarih,zamanın içinden geçerekyaşar Kurtuluş Caddesi. Asi Nehri akar güneyden kuzeye,binlerce yılın tanığı gibi.Her kıvrımında bir uygarlık,her dalgasında bir halkın sesi… Sessizce, bereketleakar…

Topraktı özümüz,yine toprağa döneceğiz. Dünyaya geliş bilehüzünlü bir sarsıntıdır:bir ağlayışla açılır gözler,ışığa alışmak zaman ister. Zordur insan olmak.Hayat,mesakkatli bir yol. Ağlarsın,yorulursun,tükenirsin. Kimi zaman dikenli,kimi zaman engelli,kimi zaman taşlarla dolubir yürüyüştür bu. Emek ister,sevgi ister,en çok da sabır. Yürüdükçedeğişir yüzün:bir an gülersin,bir an ağlarsın;kimi zaman mutlu,kimi zaman hüzünlü. Asıl kayıp,azimden uzak düşmektir.Kültürü, saygıyıyolda bırakmaktır. Zordur insanın…