Çocuğun Dünyasında Savaş, Sabahattin Günay
Ben çocuğum! dünyam gözümde büyüktü… Kitabım önümde, defterim açıktı.. Annem okula gönderip öğretmenim karşılardı… Babam işten gelip harçlık verecekti.. Yarın arkadaşlarla bisiklet sürecektik.. Bize emanet mirasları gözden geçirecektik.. Büyüklerimizin sözünü dinleyip değerlerimizi savunacaktık..
Amaaaa! Fırsat vermediniz ki… babamı çaressiz, annemi savunmassız, benide sığınacağım kucaksız braktınız..
Ne oldu böyle, hırsınızda yatan menfaatiniz neydi?
Evet ben çocuğum, dünyam da gözümde küçüldü sizin kadar!
Kitabım, defterim, kalemim, oyuncaklarım enkazlar altında kaldı.. Okulumda harap oldu..
Size bişi söyleyecem!!! Küççüklüğüm aklımı büyütürken küçülen beyninizi görün istediğim…
Adil olmuyor savaştaki kanununuz
Hedefiniz insan, yuvasını bozyorsunuz
Çocukların yüzünü kanla yıkıyorsunuz
Halimi yaptığınız gibi görün istediğim
Bir hayal dünyamı kurdum küççükken
Ne ümitler peşindeydim ben büyürken
Çocuklarınızın içinden arkadaşlarımı seçmişken
Fırsatımı elimden almasaydınız istediğim
Kurşunu sadece kalemimde tanıttınız
Hedefimi çizdiği şeklle okuttunuz
Namlunuza takıp onuda kırdınız
Vebali boynunuza göndermek istediğim
Uzaya çıkacaksınız diye benim dünyamı yıktınız
Size hayat aramak, bana cehennem braktınız
Ne zaman bitecek bu lanetlik savaşınız
Benden küççük aklınızı büyütmekti istediğim
Toplarınızın sesinden çığlık seslerim duyulmuyor
Saklanbaç oyunum gibi güzel kurulmuyor
Etrafım toz duman sardı gözüm görmüyor
Anne kucağıydı sığınmak istediğim….
Hangi savaşta kim ne kazanmış
Çocuklarınızın arkadaşıydım, bana neden kıydınız
Yaşam sevincimi hayattayken çaldınız
Olmayan vijdanınızı dürtmekti istediğim
8. sayıdan