1
Sana ne zaman güzel sözcükler biriktirsem
Önce dünya tozuna bulanıyor ellerim
Gülümsediğinde yüzün masal ülkesine dönüyor
Oysa ben gözlerimdeki hüznü tahttan indiremedim
2
Kuşları sevdik
Çimenleri, börtü böceği
Gökyüzüne bakışımıza düşman kesildiler
Tanrımızı ele geçirmek istediler
3
Tartıya koyduk acıları
İntikam diye öne atıldı süngüler
Çocuk yüzlü bir sözcük büktü boynumuzu
Sevgiyi kuşandık indik sokaklara
Ant içtik yeryüzünü aşkla sulamaya
3. sayıdan
5 Ocak 2025 Pazar günü yazarlar, şairler; edebiyat, sanat ve şiir severlere; edebiyat dolu, şiir, dolu, türkü dolu saatler yaşattılar. İstanbul Hatay Dayanışma Derneği lokalinde gerçekleşen etkinliğe iyi hazırlandıklarını söyleyen dernek başkanı Fahir Semir ABACI gelen konuklara çay eşliğinde Hatay yöresellerinden peynir, Hatay gastronomisinden kömbe, babağannuc, humus ve tuzlu yoğurt ikram ettiklerini söyledi. Program konukları…
“Tarihin izinde yürüyen ayaklar yorulmaz; çünkü o yürüyüş, zamana ve irfana dayanır.” 1803 yılı…Antakya’nın kanaat önderlerinden biri olan Şeyh Ali Zubarî, yanına aldığı birkaç hikmet sahibi dostuyla birlikte, halkının sesi olmak üzere zorlu bir yolculuğa çıkar. Tam 65 gün boyunca, dağlar aşar, ovalar geçer ve İstanbul’a ulaşır. Padişahın huzuruna çıkar, Antakya halkının dertlerini, umutlarını, taleplerini…
Yalnızlığın soğuk kollarındaYaşarken sessiz odalardaSen gelince çözündü buzlarBahar oldu kışlarKalbim attı her görüşümde seniGözlerin hapsetti beniİşte o pazartesi topladım cesaretimi“Hoşlanıyorum” dedim kaybettim seniŞimdi her yer karanlıkYerlerde kırık aynalarSeni andırıyor hepsiSusmak, kapanmak istiyorum içimeAma unutmak istesem de seniKalbim hala senin gözlerinin hapisinde… 3. sayıdan
Hem güzel hem de zor anlarIma tanıklık eden yuvam evimElveda hatıralarım, yazdıklarım, yaşadıklarım…Şimdi gidiyorumUzaklaştıkça, zihnimde dolanıklıkYüreğimde büyüyen ağırlıkla…Şimdi gidiyorumHoşça kalın güzel insanlarımGülüşü yürekten bacım,Anasının sevdasına düşmüş oğul,Bedeni küçük yüreğini kocaman açmış bir asırlık yaşantıyı gözlerindeki buğuda biriktirmiş ninem…Hoşça kalın içinde tanImlayamadığı acıyı, oyuna dönüştürmeye çalışan minik eller .. Sevgili Tanrı’m,Benim kalbim atıyorBu içerde beni kendimden…
Seni sevmekYürekteki sesler çığlığa dönseFeryatlar kara geceleri yırtıp geçseÜmitlerim enkaz altında kalsa daSeni sonsuza dek sevmek,Düşlerin en mavisi, en temizidir.Çocukların masumGülüşünde yaşar,Nergis çiçeğinin toprağıGizli öpücüğünde, Özlemin, mistik kokularınİçinden süzülen.Derin ve büyük çağrıdır. Güller baharda açmasaBülbül, dili için dili lal olsaYaslı cadde ve sokaklardaEvsiz, barksız çocuklar koşsa bile,Seni şiirlerde, şarkılardaYaşatmaktır emelim. Karışık duygularını,Yıkık, dökük ama eşsiz…
Bilim insan için her zaman yol gösterici olmuştur. Bütün uluslar, bütün toplumlar eski çağlardan beri bilginin izini sürmüşlerdir. Bu iz sürme karşılığında insanın medeniyet anlamında ileri düzeyde bir gelişme sağladığını kabul etmeliyiz. Geldiğimiz noktada 21. yüzyıl uzay çağı, bilgi çağı, altın çağ veya daha farklı, yüksek değer taşıyan tanımlamalarla anılmaktadır. Bu noktada çağın hakkını teslim…