İnsan yaşamının temelinde yaşamsal ihtiyaçlar vardır. Bir şehir kurulurken bu yaşamsal ihtiyaçlar göz önüne alınır. Binalar, yollar, alt yapılar, kurum, kuruluşlar vs. Şehrin oluşumu için son derece önemlidir. Ancak bütün bunların temelinde insan vardır, her şey insan içindir. İnsanın refah dü-zeyi ve huzuru sahip olduğu maddi ve manevi değerlerin toplamıyla mümkün olur. İnsanın gele-ceği tasarlanırken…
Recep Yıldırım’ın “Tammura” isimli kitabını severek okumuştum. Bu yüzden “Geyik Böceği” isimli kitabını da heyecanla elime aldım. Geyik böceği kitapta; kara, iri bir böcek, kabuğu en sert böceklerden, üzerine koca bir tomruk düşse bir şey olmaz, kırk genç üzerinde Kırıkhan halayı çekse bana mısın demez, zararsızdır, bir o kadar da yararlı; sertliği bes kendini korumak…
Bilim insan için her zaman yol gösterici olmuştur. Bütün uluslar, bütün toplumlar eski çağlardan beri bilginin izini sürmüşlerdir. Bu iz sürme karşılığında insanın medeniyet anlamında ileri düzeyde bir gelişme sağladığını kabul etmeliyiz. Geldiğimiz noktada 21. yüzyıl uzay çağı, bilgi çağı, altın çağ veya daha farklı, yüksek değer taşıyan tanımlamalarla anılmaktadır. Bu noktada çağın hakkını teslim…
Bana dünyanın güzel bir yer olduğunu söylüyorsun..Gözlerin güzel olabilirEllerin güzel olabilirYüreğin. Beraber gökyüzüne bakıyor olmamız güzel olabilirOturmak kıyısında bir denizinBir çocuğun başını okşamak güzel olabilir Telaşsız akan bir ırmakKırlangıçların elektrik tellerine dizilişiBir kadının kocasına kapıyı açması ya daHer şeye vaktinde yetişmiş bir ömür güzel olabilir Seyahat etmek bir şehirden bir şehreBir akşam vakti bir ezgiye…
1Senin için bir ülke fethedememAma seni bir çocuğun yüreğine götürebilirimŞiirini şaşıran bir çocuğun yüreğineTitreyen ellerineİnip yükselen göğsüneGülümsemesine 2Hoyrat rüzgarlar geçti başımızdanDenizlerin kıyısından geçipiyotunu içimize çekemediğimiz zamanlarDünya bu, iflahını kesiyor insanınAma istersen gözlerine bakıpdünyanın dışına nasıl çıkılır gösterebilirim 3Gül vaktidirGüzellik artıyor bahçelerdeŞehir şehir çözülüyor yüreğimin buzlarıKaldır başını göğe bakÇocuk düşlerine inanma vaktidir 5. sayıdan
Sularımın sınırlarıyla baş başa kalacaktımKüçük bir ağacın altına oturacaktımGöğe bakacaktımSerin bir rüzgar esecektiBen çayımı içecektimÖnümden çocuklar geçecektiMasumluk büyütecektimİçimde bir kadın yeryüzünü ışığa bezeyecektiBir kış gelecekti sıcak, tok veDemirin ucu bükülmüşKıyılar şehri yaralarından öpecektiBir güneş doğacaktıKaranlık bir daha dirilmemek üzere ölecekti 4. sayıdan
1Sana ne zaman güzel sözcükler biriktirsemÖnce dünya tozuna bulanıyor ellerimGülümsediğinde yüzün masal ülkesine dönüyorOysa ben gözlerimdeki hüznü tahttan indiremedim2Kuşları sevdikÇimenleri, börtü böceğiGökyüzüne bakışımıza düşman kesildilerTanrımızı ele geçirmek istediler3Tartıya koyduk acılarıİntikam diye öne atıldı süngülerÇocuk yüzlü bir sözcük büktü boynumuzuSevgiyi kuşandık indik sokaklaraAnt içtik yeryüzünü aşkla sulamaya 3. sayıdan Yazarın Tüm Yazıları
Sen İstanbul’daykenben resimler çizdimGökyüzünü siyaha boyadımVe bulutları hep ağlamaklı yaptım Sen İstanbul’daykendünyaya benzedi bakışlarımVe çocukların gamzesine gölge düşmesin diyeonların yüzlerine hiç bakmadım Sen İstanbul’daykenbozkırın ortasına evler kurdumVe bütün o ayazlara rağmenevlerin bacasından çıkan dumanı hep eksik bıraktım Sen İstanbul’daykenbu şehrin viraneliğini giyinipsahipsiz bir yara gibi sokaklarda dolaştım Sen İstanbul’daykenen güzel mevsimecan çekişen bir dünya gelip…
Ne vakit seni düşünsemdünya olup kanıyorumVe her akşam bu şehir gözlerini giyinse deHer sabah hayata yine sensiz başlıyorum Ne vakit seni düşünsem savaş meydanındabir çocuk olup vuruluyorumVe siyasi bir argümana dönüşüyor acılarımeli kanlı liderlerin dilinde Ne vakit seni düşünsemyabancı bir diyarda kendimi unutup kayboluyorumVe siliniyor hafızamda ne varsaSiyah bir noktaya dönüşüyor dünya Ne vakit seni…