GÜLÜŞÜN RENGİ, Arif Berberoğlu
Gülüştür insanın gönül şifresi
Yüreği havalandıran ses
‘İnsan gülen hayvandır’ demişti
Gözyaşları içinde Aristoteles.
Gülüşün de renkleri var elbette
Renklerince otların böceklerin:
Yetmez yaralarını örtmeye
Renksizdir mutsuz adamın gülüşü örneğin
Yılan tıslaması insana kıyanınki
Gülücüğü şeftali çiçeği bebeklerin
Demir parmaklığın gülüşü olmaz
Ama taş da gülümser duvarlarında mutlu bir evin
Kurşundur namussuzun sırıtması
Gülüşü karadır, yanık ekin tarlasıdır aç çocukların
Kan gülmez, ateş ve gül soyundandır gülüşü
Seven kadının.
Ve gülücük şair imzasıyken kimi yüzlerde
Kirli bir yama gibi durur çehresinde kimilerinin
Ama asıl felaket yönetmesidir seni
Nemrut suratlı birinin.
Gör, düşünce yüreğin çölüne bir damla sevi
Nasıl sarılıyor insan yaşama:
Kahkahalar karçiçeği, kahkahalar gülhatmi
Açılıyor ruhun penceresi
İçinden aşk mektubu çıkan beyaz bir zarf gibi.
5. sayıdan