HAYKIRIYORUM UZAKLARA, Fevziye Aşkar

İçimde fırtınalar kopuyor
Ömrüm hızlı ve yorgun
Yüreğim alevlerde yanıyor
Haykırışlarım dinmiyor
Gece gündüz
Yürüyorum yıkık, virane yollarda
Yürüyorum sönmüş umutsuzluğa
Haykırıyorum uzaklara

Derinlerdeki acı örselendi
Kör, dipsiz bir kuyuda
Nereye gittiğimi bilemeden
Zifiri karanlıkta hayalet gibi
Güle,sümbüle, uçan bülbüle
Yitip giden güzelliğe
Haykırıyorum uzaklara

Körelmiş özlemlerim
Paslandı tüm sevinçlerim
Güneşin parıltısı
Aydınlatmıyor içimi.
Uçsuz bucaksız, ağaçsız
Dikenli yollarda
Simsiyah toz bulutu gibi
Savrulup gidiyorum

Nazım ‘ın, Sabahattin Ali’nin
Şiirlerine dalsam
Bu kabuslar biter mi?
Dermansız yarama
Derman olur mu?
Giden sevdiklerim
Engin hayal deryasında
Denizatlarına binip
Anılara gömüldüler.
Haykırıyorum uzaklara
Bizi duyarlar mı?

3. sayıdan