Portre, Canan Sanlı
Neredeyim, ne düşünüyorum?
Her şey olup bitiyor yeniden
Yeniden,yeni başlangıçlarla
Sürekli yer değiştiriyor evren.
Kahırbela, “geliyorum” demez;
Ansızın geliverir işte
Sardunyaları sularken
Bir kahve içimi sohbette
Kapını çalar,paldır küldür dalar içeri.
Yaşamın kıyısında ilerliyor
Çözülmeyi bekleyen bulmacalar
Kocaman kentin damarlarında
Kan ve ölüm, dikenli bulutlar…
Filistin, cehennemin ortasında yanıyor.
Kana susamış zebanilerin
Çocuk, kadın görmüyor gözleri
Daralan ufuklarda kayboluyor uzay
Çözülen her bulmacada kalp ağrısı;
Yaşayan, yaşatan eksiliyor kanlı hücrede.
Yaşamın gözlerinden bakan portre
Anımsatır kanayan yarayı
Bir bir geçer sözcükler yanımdan:
Kimi şaşkın,kimi bungun… Acı yüzlerle.
Sevdalarını arar kimileri,ürkütür geceyi
Aklı evvel, sersefil, zihni bulanır ne çare.
Her konuşmada eksilen sözcükler
Bütünlenir nesnelerin büyüsünde
Hayallerim koşar düşünceden düşünceye
Biçare gömülür rüyalara…
“Bütün kara parçalarında Afrika dâhil.”
“Sen belki de bir resimsin, ne haber?
Kırmızı bir Beykoz’un yanında duruyorsun.”
Bulutlanmadan mavilik,başını çevir güneşe.
Zaman beklemez,durağı yok.
6. sayıdan