ZEYTİN AĞACININ GÖLGESİNDE, Sevim Yunus Habip

Zeytin ağacının gölgesinde bir çocuk,
Elinde taş-
Taşın ağırlığı değil-yurdun kalp atışı.

Dumanla örtülmüş gökyüzü
Bir güvercin hala yolunu biliyor.
Toprak yanık,
Fakat toprağın dili hala yeşil.

Bir annenin ninnisinde saklıdır direniş,
“Uyu yavrum,” der,
“Sabırla örülür özgürlük.”

Zeytin dallari kırılır belki,
Ama kökleri unutmaz suyu,
Bir gün rüzgâr dönecek Filistin’e,
Uçurtma uçuracak çocuklar yeniden-
Gökyüzü kadar özgür gözleri.

Ve biz, uzaktan izleyenler,
Biliriz ki,
Her taşta, her gözyaşında
Bir halkın kalbi atıyor sessizce.

Zeytin ağacının gölgesinde bir çocuk
Var hala…
Taşı elinde değil artık-
Kalbinde taşıyor umudu.

6. sayıdan