Sarsıntının ortasında uyandı Rasim. Uyku mahmurluğuyla gözlerini açtığında bulunduğu odanın elektriğe kapılan bir insan gibi baştan sona sarsıldığını gördü. Korkudan can havliyle kendini dolapla yatağın arasına attı. Çok geçmeden binadan çatlama sesleri gelmeye başladı.
Karanlık...
Soğuk...
“Ben öldüm mü yoksa?
Hiç bitmeyecek gibi durağan bir zaman.
Tekrar karanlık ve soğuk...
Avazı çıktığı kadar bağırmak istedi. Ses yok...
Hayal meyal insan sesleri...
“Orada kimse var mı? Suyun altından gelen metalik bir ses gibi.
Yine karanlık. Bu sefer soğuk yok. Hayret.
Uyandığında şaşırdı. Beyaz bir oda. Altında hastane yatağı.
“Ölmemişim , yaşıyorum!
Hafızası gidip geliyor. Ah işte beyaz önlüklü bir adam da odaya giriyor, arkasında bir sürü insan.
“Günaydın Rasim Bey. Nihayet uyandınız.”
“Neredeyim?
“Sakin olun. Hastanedesiniz. Sizi son anda kurtardık. Nabziniz sıfıra yakındı.”
“Hangi hastanedeyim?
“Sizi doğrudan Ankara’ya getirdiler.Merak etmeyin emin ellerdesiniz.”
“Eşim, kızım ?
Sessizlik yeterli bir cevaptı.
Yüreğine çöken ve gittikçe yayılan bir ağırlık. Gözyaşları yüzünden taşıyor.
“Daha ne kadar kalacağım hastanede?
“Çok büyük bir travma yaşadınız Rasim Bey. Ayağınızın eski haline gelmesi için fizik tedavi sürecine de alacağız sizi. Aylarca sürebilir.”
Taburcu olduğunda depremin üzerinden bir yıldan fazla bir zaman geçmişti. Bu zaman zarfında depremden önce bankaya attığı hatırı sayılır birikimi bir kaç yıl daha idare ederdi kendisini.
Doğup büyüdüğü ve uğruna ailesini kaybettiği kadim kentine geri dönmek için acele etmeyecekti. Bu kadim kentin havasını solumuş her fani gibi o da hasrete daha fazla dayanamayacağını biliyordu oysa.
Nitekim düşündüğü gibi de oldu. Depremin üzerinden yıllar geçtikçe kadim kenti Antakya’ya karşı müthiş bir hasret duymaya başladı.
Bir akşam ağır ağır çayını yudumlarken dayanamadı.
“Yarın sabah ilk işim, ilk uçakla Antakya’ ya gitmek olacak. En azından birkaç gün havasını solar dönerim.”
Uçak havaalanına indiğinde yüreğini tarifsiz duygular kapladı. Tuttuğu taksiyle şehrin kalbine doğru yol alırken şaşkınlığı artmaya başladı.
Acaba yanlış yerlerden mi geçiyoruz diye düşündü. Hafızasındaki yollar değildi bunlar.
Aradan yıllar geçince şehir gelişmiştir tabii.Hem herşey yeniden yapıldı.
Şehrin kalbine doğru ilerledikçe şaşkınlık yerini üzüntüye bıraktı. Atatürk heykelinin olduğu yerde taksiden indi. Etrafına baktı. Atatürk caddesini adimladi. Ardından geri döndü.
En iyisi çarşıya doğru gideyim dedi. Köprüyü geçti. Çarşı yerine Saray caddesine doğru yönünü çevirdi.
Caddenin tümden değişmiş halini görünce içi acıdı.Zihnine hatıralar hücum etti. Her yılbaşı gününde Işıl Işıl olurdu burası. Şimdiyse hareketsiz bir mumya gibi duruyordu adeta.
Bir de uzun çarşıya bakayım diyerek o tarafa doğru yürüdü. Zihni eskilere gitti. Ne zaman şehirde dolanacak olsa mutlaka buraya da uğrardı. Baharatçılardan yayılan koku hala tazeliğini koruyor gibiydi.Ailecek az adımlamamışlardı burayı. Canı sıkıldı. Eski çarşı gitmiş, yeni dükkanlar yapılmıştı.
Her şey yeniydi. Binalar, caddeler.. Hatta tüm şehir. Ama bir şey eksikti.
Bu şehir o şehir değil diye düşündü. Evet herşey yeniden yapılmıştı yapılmasına ama depremden önceki ruh yoktu. Bu kadim şehrin insanı saran ruhu göçüp gitmişti işte.
Gözyaşlarını tutamadı. Eskiden evinin olduğu mahalleye gitmek de içinden gelmedi.
Yoldan bir taksi çevirdi. Kendisini havaalanında bulmadan önce şehir mezarlığını ziyaret etti. Eşi ve kızının mezarları yan yanaydı.
“Bir zamanlar ne kadar da mutluyduk. Bu kadim şehrin her köşesi bize sevinçli ezgiler fısıldardı.Oysa şimdi tılsımını kaybetmiş gibi.Diye düşündü.
İçinden bir fatiha okudu.
Daha fazla duramadı.Taksiciye;
“Gidelim” dedi.
Uçak gökyüzüne doğru süzülürken hem kaybettiği canlara hem de şehrin çoktan göçüp giden ruhuna gözyaşlarını akıtmaya başladı.
9. sayıdan