Ilık bir bahar günü, evdeki neşeli telaşın sesleriyle uyandı çocuk. Hazırlıklar bitince Ürdün Vadisi’ne doğru yola çıktılar. Gördüğü ilk menengiç ağacının altına doğru, tüm gücüyle koştu. Az önce dinen yağmurun yapraklardan süzülen son damlaları yüzüyle buluştuğunda, tatlı tatlı gülümsedi. Nihayet kendine yetişen anne ve babası, ağacın altına eşyaları yerleştirmeye başladı. Annesinin çeyizinden kalma, kendi elleriyle…
Filistin’in kıyıma uğratılan, kendi yurtlarından kovulan, ülkelerinde mülteci duruma getirilmiş halkının öfkesi, acıları, direnişi onun dizelerinde anlam bulur! Bağımsızlığın ve özgürlük umudunun ateşi de! Filistin’in Nâzım Hikmet’i Mahmud Derviş, yurduna sevgisini; “memleketin etindeyiz biz, memleket de içimizde” mısralarıyla vurgular! “Etinde olduğu”, “içinde taşıdığı” memleketi Filistin’i, kutsadığı, bağımsızlığın erdemine ulaşma direncini, en bilinen şiirlerden biri olan…
Gün ışıyordu. Alacakaranlıkta etraf zor seçiliyordu. Kırlaşmış saçları uzamış, üç günlük sakalıyla omuzları çökmüştü Mehmet’in. Bitkindi. Uzun süre yerdeki eşyalara baktı. Başka bir şehirden yeni gelmiş gibi sigara, kolonya kokusu da değil toz kokusu sinmişti üstüne. Aklı karışıktı. “Belki de başka bir şehre gitmek üzereyim,” dedi kendi kendine. Etrafına şaşkın bakarken öylece kalakaldı. Yola çıkmaya…
Sevgili Hatay ülkemizin biricik gözdesi,Seçkin Zengin, araştırmacı ve kültür emekçisi şairimiz ve yazarımız uzun bir aradan sonra bana basılı dosyalar göndermesiyle yeniden yazıya döndüm. Hayat arkadaşımın 14 Mart günü evimizde ağır bir kalp krizi geçirmesi sonucu geçirdiğimiz yoğun bakım süreçlerinden bugüne gelmiş olmamız ile Atamızın ölüm döşeğinde Hatay benim milli meselem demesi ile pek manidar…
Antakya…Yalnızca bir kentin değil, insanlık vicdanının adıdır.Bir uygarlığın, bir ortak belleğin, bir kadim huzurun sözcüğe bürünmüş halidir.Binlerce yıldır barındırdığı inançlar, halklar, diller ve kültürlerle yalnızca Doğu Akdeniz’in değil, bütün bir insanlık tarihinin özetidir bu topraklar.Ve biz, bu toprakların tanığı, bu kentin evladı, bu belleğin taşıyıcısı olan insanlar; Antakya’nın sesi susmasın, sözü yarım kalmasın, edebiyatı kesintiye…
Insanlar yüzyıllardır beni ters akan bir nehir olarak biliyor. Bana bu adın verilmesi Lübnan’ın asi topraklarında dogdugumdandir belki de. Binlerce yıldır duyduklarimi ve gördüklerimi taşırım bagrimda. Hafızam bu toprakların cagildayan hatiralaridir adeta. Sayısız zamandır yaşam vermişim toprağa.Hayat tasimisim insanlara.Sorgusuz beslemisim insanları. Hele de beni sarıp sarmalamis olan kadim sehrimi.Habibi Neccar’ın seyretmeye doyamadigi Antakya ‘yı. Şehir,…
(Bu acı hepimizin. Unutmayacağız, unutturmayacağız!) “Bir sevap dokuduk bütün günahlara inat.Alnımıza çizilmişti kara yazı!Kaderi sildik defterden.Yine de gölgesi kaldı sevaba inat!” N. Ç. Dün kardeşlerimle birlikte Hatay’a gittik.Benim canım annem Antakyalıdır. Canım Babam emekli olduktan sonra “Yaşanası kent” dediği Antakya’ ya yerleşti.Antakya; çocukluğumun geçtiği, Atamızın bize armağan ettiği ve “Benim şahsi meseledir”dediği kadim kentimiz!Ne yazık…
Edebiyat, insanlığın kadim tarihine eşlik eden bir yol arkadaşıdır. O, insan zihninin sınırlarını zorlayan bir düşünce alanı, duyguların bir tercümanı ve toplumların kolektif hafızasıdır. Bu çok katmanlı doğası sayesinde edebiyat, bireylerin ve toplumların yaşamlarına derin bir anlam kazandırır. Ancak bu anlam, sadece estetik bir beğeni veya entelektüel bir tatminle sınırlı değildir; edebiyat aynı zamanda bir…
KADIN Yitip Gidenlere Saygıyla…Yirmi birinci yüzyıldayız ama kadına şiddet hala devam ediyor. Oysa kadın; estetiğin, güzelliğin adı, emeğin, doğurganlığın simgesi, ezilmişliğin, sömürünün, cinsel tabuların mağduru, gülüşün, ağlayışın, şaşkınlığın, mutsuzluğun, şiddetin öznesi, dostluğun, yoldaşlığın yol arkadaşı, samimiyetin, naifliğin, hoşgörünün, paylaşımın tacı…Uzayıp gider benzetmeler ve betimlemeler. Ne yazılsa eksik. Hal böyle olunca dünyayı erkekle tamamlayan kadına ne…
Ben bir incir ağacıyım. Kadim bir kentin kadim ağaçlarından. Yüzyıl önce düştüm toprak ananın rahmine. Köklerimin bir ucu Asi ’ye, bir ucu Habib-i Neccar’a uzanır. Antakya’nın ortasında mütevazı bir evin avlusundaydım oysa. Köklerimden su değil binlerce yıllık tarih süzülerek gövdeme ulaşıp, besler beni.Çocuklar oynardı dallarımın altında. Ne çok severdim seslerini, dallarımdaki kuş cıvıltıları gibi. En…