Yıllanmış Sevda, Mehmet Emre Atasoy

Bir şarkı çalıyor
Herkes duyuyor
Ben görüyorum!
Benim çocukluğumdan, senin gençliğine akan yaşamı!
Ahh, senle geçirdiğim o akşamı
Bir daha olsa
Ahh, bir daha olsa
Ne eyler zabıtlarda adım yazsa
Ucunda o son bakışın varsa
Akar yaşam, akar yaşım, sen anlamazsın bile
Seni seven beni, belki hatırlamazsın
Halbuki sen, hala en değerli aynamsın
Anlamlı gizler var şiirimde sana
Bazen unutulmuyor bunu da sen anla
Bazen de unutuyorum yemeği bile, düşümde sen olunca
Ne yapsam senin yüzünden
Hep seni suçluyorum!
Nasıl suçsuzsa kaderinde yazılanları yapanlar
Benimde kaderime seni yazmışlar diyorum
Kahveyi cezvede yakınca.
Nasıl anlatsam bilmiyorum!
Sen benim yeşermeyen bağımda bir salkımsın
Yaşama bağlanan ağımsın
Hem solum,hem sağımsın
Liberalsem senin yüzünden mesela
Sensizlikle kimsesizlik eş anlamlı çünkü bence
Sosyalisttim senin yüzünken mesela
Çünkü senin ağlarınla halka bağlanıyordum
Seni seviyorum demeli miyim bilmiyorum
Benim tüm kelimelerim seni seviyorken…
Sen gönderdin
Kenti kendime

Kenti, kendime seçmedim ben
Çocukken oynayadığım sokağı
Seni içimde büyüttüğüm dağı
Veya içinde bulunduğum bu zatı
Tanrıya sövdüğüm lügatı
Veya yaşadığım bu hayatı

Ahh! Yine hiçbir işe yaramayacak kadar haklıyım
Yazdıklarım arasında saklıyım
Ama, biliyor musun?
Bulacağım çözümü
Esirgemeden sözümü
Belki de kendi özümü
Yazarak ve yaşayarak
Kenti kendime seçmediğim bu kentte
Sen gönderdin

6. sayıdan