Hülya Bayındır

Gözlerin uzak derinliklerde,Ellerinde ekmek kokusu;Sabahın erken saatlerinde rastlarım sana. Sen kollarını açtığında bana,Anadolu kucaklar baştan başa.Kura’nın sesinde bahar türküleri,Sımsıcak kar taneleri sızar uykularıma.Kanat çırpar gurbet yollarında turnalar,Yüreğinde biriken suskun yağmurlardanAvuç avuç dumanlar yükselir Amanoslar’dan. Geceleri,Kısık bir ışıkta ördüğün kazaktaEllerinin sıcaklığıSabrın;Bir Simurg yolculuğunun en eski kanadı. Ellerin,Bir fabrikanın buğusunda terGüçlü bir pınar gibi akarsın dünyaya.İçimden bayramlar…

Makilerin arasında rüzgâr,Çiçek kokulu şarkılar söyler;Tanık olurGüneşin sıcağında dallarını yayanZeytin ağaçlarının şenliğine. Mücevher kelebeği çırpar kanatlarını;Kanatlarında rüzgârın altın sırları,Kanatlarında narenciye bahçelerinin kokuları. Güneşin ardı sıra çiçeklenir dağlar,“İnce Memed” seslenir Toroslar’dan.Bir kitap sayfası gibi çevrilir zaman;Açılır mavi gözleri Akdeniz’in.Karacaoğlan vurunca sazının teline,Varsak türküleri eklenir akşamın rengine.Konargöçer yaşamlar ilmiklenirYörük kilimlerine. Çukurova’da bembeyaz bulutlar dolanır,“Buğdayın Türküsü”nü söyleyen işçilerin…