Dünyayla
Dünyayla kafama vurdular
Senin olmadığın zamanlardı
Çocuk yüzlerinden ışığı çalarlarken yakaladım
Bir okyanus içimde parçalandı
Kınına girmiş gibi tüm silahlar
Sütliman gibiyken her şey
İnsanları bir ekmeğin buharında asarlarken gördüm
Dünyayla kafama vurdular
Günün ilk ışığını zincirleyip götürüyorlardı
Buğday taneleri mavi bir urgana sarılı
Altın bir çağ durmadan zulüm doğuruyordu
Kandan ırmaklar içinde bir uygarlık büyüyordu
O kanlı kökleriyle göğüme uzuyordu
Sesim,
İçimde yırtılan bir suskunlukla boğuyordu beni
Senin olmadığın zamanlardı
Bir dünya gelip kapıma kondu
O dünyayla kafama vurdular
O dünyayla içimi oydular
Bahri Loş
