Kadın, Zeynep Mansuroğlu
Duygusuz bir beden
Dili olmayan heykel
Her yere yetişen
Son model bir robot.
Ruhunun güzelliğini örten,
Dikenli duvarlar.
Yüreğinde kopan fırtına
Kendi ruhunu yıpratır.
Bir kelebek gibi narin,
Kıraç buzlu rakımlarda,
Kardelen olup baş kaldıran.
Karlı bir kıştan sonra
İlkbahar ışıltısı.
Kapkara madende
Gün ışığı görmektir kadın.
Sert rüzgarda, savrulan bedeni
Hayat döngüsünde,
Yerini bulmaya çalışan,
Çiçekleri hep kırpınan,
Sarmaşık gül.
Sulanıp sürekli kırpınan
Güneş ışınlarını görmeye
Yüreği kanasa da
Kan damlaları bedenini sulayıp
İliklerine kadar işler.
Ona vurulan her prangada
Dimdik ayakta kalan.
Hayatın her alanında
Sistemin daimi engeli
Güçlü kararlı duruşu,
Kendini var etmeye
Ölmesi, şiddet görmesi
İçindeki mucizevi devrimi
Topraktan, buğday başağı gibi
Göğe başını kaldırır
Eşit Özgür Bir hayata.
Anne, kız kardeş, sevgili, eş
İnsandır Kadın
9. sayıdan