Aynı karından doğmasa da insanacısına yazdı altı şubat sıratınıkristal bir bardak gibi yere düşen evlertoprağa kefenledi yaşamın nabzını Başı dumanlı bacalar savruldukesildi çocuk sesleri okullardanyaralı bir serçe çırpınışı deldi içimikalbimin kanatları divit oldu hayata Beşik gibi sallandı kapandı yüzü koyungece yarısı ezberi bozulan yeryüzüuykunun kurşun gibi ağır olduğu bir andahüznü leke gibi kaldı sabahın yanağında…
Mahmur bir gece,Ürperdiğim koşuların sığınağında iki hece,Gölgeli dalgaların mihmandarlığında sorulan bir bilmece,Zamansız yüreğime düştü,Tirşelenmiş yaprakların burgacındaki şehirler,Çocukluğunu bir çocuğun sarı saçında unutan nehirler,Bir sessizlik olup hangi avizenin kollarından akacaktı?Mahmur bir gece,Tavanannaların saçlarını taradıkları eski zaman saraylarında,Öfkeli anların zehrini bir vuruşta yere döken bir bilmece,Olmadığım anlarca yankılandı,Olmadığım anlarca soruldu cevabını bildiği tüm sorular,Kendi benliğini örseleyen bir…
kara bulutların içindenşimşekti çakansesindi bir nefeslikdoludizgin yağanboşalıp silip attığımgeçmişten kalan ne varsa an seninle yaşadığımdırbir nefesin ömürdüryıllara meydan okuyansultan süleyman’dan hediyesunusu dile düğümlenen ferdauzun geceler kadar ayçiçeği açan gözlerinde gözlerimkelimeler tükensin dilin söylemesinsusuşunla kalayımnefes nefese izlenenuzun metrajlı film gibimüptelanım müptelan 3. sayıdan
Hasta olur SelevkosDerdine çare ararToplanır hekimler, ulemalarDerler ki çaren nemli rüzgar Bilirkişiler çıkar yolaDağılırlar dört bir kolaKimi gelir en güneyeTanışırlar Orontes’le Nemli ve hoş havasıOlacaktır kralların devasıSevinç içinde dönerlerKrallarına müjdelerler Aacil emir gelirKurulsun güzel şehirOrontes’in üstünde köprüHoş geçsin artık ömrü Babsına bir vefaOlsun adı AntiyoşyaGelişti büyüdüMerkezi oldu Doğunun 3. sayıdan
Hicran ile çırpınan kalbimin dermanı sendinAcılarla dolan gönlüme şifa verirdinÖterdi dalgaların Hış… Hış…Ne bu coşuş ve fışkırış?Kalbimin dinmez bir sesiydiYeisimin inleyen nefesiydi Baharın Cennet’i kışın bir hazanHülyalarla doluydum her fırsatta her zamanAyrılıyorum senden hasretime yanKopuyor içimden dertli bir figan Öterdi dalgaların Hış… Hış…Ne bu coşuş ve fışkırış?Kalbimin dinmez bir sesiydiYeisimin inleyen nefesiydi Denizle ufkuna hayran…
Sen gönderdinKaranlık mı ? Aydınlık mı ? Aydınlık mıdır ruhumu zincirleyen?Karanlık mıdır ruhuma ebedi veren?Aydınlık karanlıktan daha karanlıksa,Söyle bana kime inanayım ya hak!Karanlık mı, aydınlık mı? İzzetüikramın mıdır yaratanım bu cehalet!Nedir günahım? Söyle! bitsin bu eziyet!Hak mıdır bu hayatı bize reva görenlere sükutun?Karanlıklar alsa da canımı saf aydınlığa doğsam.Karanlık mı, aydınlık mı? Konuş! Ey “Adalet”…
Gecenin hükmü kurulurkenSevda artığı o şehirlerdenHızlı ölümler yükselirdi gökyüzüneBiz yine bir Filistin Askısı’nda düşünürkenSevdanın yaman halleriniEylül yakalamış olurdu halimiziYapışmış halde ranzanın demirlerindenSabahın ıslak halininGelişini gözlerdim bedenimeİçimde bıraktığın sevda artığı sözlerinGelirdi başucumaVe ağlardım gökyüzüneYükselen ölümlerin ardından 3. sayıdan Yazarın Tüm Yazıları
batakhanelerde sızan sular gibihayatta karışan ve hayatları boyuncasessizliğe ve ıssızlığa sığınan insanlar tanıdımküfür ve ıstırapları servetleriydi gürültülü sokaklarda kayboluyorduduyulmayan anlam çığlıklarıtefecilerin ellerine düşmüştühayalleri ile çocukları kadınlarının müşteri bekledikleriköşe başları yangın yeriydiyanlarından geçenler hakaretleriniyüzlerine kusuyordu bayağı kişilerdi onlarhastaydı çocukları, sarhoştu gizlerisuçları ise inadına yaşamaktı hiçlik içinde haykırıyorlardıgerçekleri dünyayaitilip kalkılaninsancıklardı marazi gururlarıruhsal incelikleriacılarına layıktı gürültüsüz, patırtısız yaşıyorlardıinceliklerle…
İçimde fırtınalar kopuyorÖmrüm hızlı ve yorgunYüreğim alevlerde yanıyorHaykırışlarım dinmiyorGece gündüzYürüyorum yıkık, virane yollardaYürüyorum sönmüş umutsuzluğaHaykırıyorum uzaklara Derinlerdeki acı örselendiKör, dipsiz bir kuyudaNereye gittiğimi bilemedenZifiri karanlıkta hayalet gibiGüle,sümbüle, uçan bülbüleYitip giden güzelliğeHaykırıyorum uzaklara Körelmiş özlemlerimPaslandı tüm sevinçlerimGüneşin parıltısıAydınlatmıyor içimi.Uçsuz bucaksız, ağaçsızDikenli yollardaSimsiyah toz bulutu gibiSavrulup gidiyorum Nazım ‘ın, Sabahattin Ali’ninŞiirlerine dalsamBu kabuslar biter mi?Dermansız yaramaDerman olur…
Eski taşlar, yeni unutuşlar-Gittiğinde bir sokakKaldırım çizgileri nasıl tamamlanır? Silinmiş seslerin yankısı,Boğuldu duvarların ardında.Çözülemeyen bir denklem gibiEksik bilinmeyenlerle. Hafızanın çatlaklarından sızıyor, anılarKimliği belirsiz bir şehrinYeniden inşa edilen yüzündeTanıdık olmayan gölgelerle. Gitti çocukluğumuz,Bugünümüz, yarınımızKırık bir aynada,Yansımayan suretler gibi. Ve şimdi,Zamanı tersine katlasakGeri dönemeyecek hiçbir şey,Hatırlamak da bir harabe işi. 3. sayıdan