MEVSİMLERİN BÜYÜSÜ, Zeynep Mansuroğlu

Yine bir sonbahar günü
Dışarda hüzün yaprakları.
Rüzgarda bir oraya, bir buraya,
Dans edercesine savruluyor.
Çisil çisil yağıyor yağmurlar,
Acı veren duyguları yikarcasina.
Hafiften esen, meltem rüzgarı,
Umutları, yeniden filizlendiriyor
Doğadaki binbir rengin
Hüzünlenen acılar gibi
Farklı farklı tonlara bürünüyor.
Ağaçlardaki yapraklar,
Ayrılmak zorunda olan,
İki sevgilinin ellerini
Yavaş yavaş bırakırcasına
Ağaçtan yere dökülüyor.
Toprak kucağını açıyor,
Bir ananın çocuğuna açması gibi,
Kucaklıyor dökülen yaprakları.
Bağrında topluyor kış boyu,
İlkbaharın gelmesiyle,
Yüreğinde, sevgiyle harmanlanan
Rengarenk yaprakları
Taze umutlara dönüştürüp,
Filizlenen yeşil örtüsünü
Yeryüzüne bırakıyor,
Yine bir ilkbahar günü.

2. sayıdan