(ORADAYDIM II) YAŞAMAK İÇİN HATIRLA!, Neval Oğan Balkız
Sürek avındaydı zaman
Kime baksam, yok
Şimdi ve gelecek arasında kalmış an’lara tutsak kaldık
Geçmiş, yok
Hafıza ördüm kendime başıma bulut
Bakışlarıma yuva olsun diye
Gözlerimle gezintiye çıkarım her sabah
Yeşiller , maviler, sarılar arasında
Yolculukta kaybederim yeniden bulduklarımı
Yeniden bulup, kaybetmek için
Elim uzanmaz pencere pervazına
Geçmez ayaklarım kapılardan
Yaşam kırımlarının yitik parçaları
Fısıldar dururlar
Hıçkırıklarını duyarım, iç çekişlerini
Yarılan toprağın kustuğu ölüm gecesinde
Kaybettiği i varlığını aramaktadır
Tamamlamak için kendini
Ayrıksı ve yalnızdır artık,
Kendine yabancı bir bütün içinde
Ama omuz verir, acısını taşır, yanındakinin
İnanır, varacaktır sabırla kendi bütünlüğüne
Kapısız kalan anahtar,
Güneşsiz kalan pencere,
Kokusunu yitirmiş raf
Bebek gülüşlerinin rengiyle ışıldayan çıngırak
Gözlerini ararım
Yeniden yeşersin diye
Solmuş renkleri dünyanın…
3. sayıdan