Köklerime Dönüş, Acibe Sıkar

Bir kıyıydın,
Ben sana çarpan sabırsız bir dalga.
Aynı taşa yazıldım durmadan,
Sen hep suyun suskunluğu.

Bir yangındım,
Rüzgârlara bırakılmış.
Sana değdikçe kor oldum,
Sen serin bir gölge.

Oysa ben tohumdum,
Toprağın gizli cebine bırakılmış.
Yağmur duamdı,
Rüzgâr adımı bilmeden geçti.

Köklerim karanlıkta konuştu,
Gövdem sessizce kalınlaştı.
Beni kimse görmedi;
Büyümek zaten görünmez.

Gece gibi,
Bir gövdeye sarıldım.
Kök olmak isterken
Yaprak gibi savruldum.

Ben bağ aradım,
Sen mevsimden kopmuş
Yalnız bir dal.

Sonra yüzümü güneşe çevirdim.
Dallarım göğe harf harf yazıldı.
Gölgemde dinlenenler oldu,
Çiçeklerim konuştu,
Meyvelerim sustu.

Ama baharlarım
Başka bahçelerin takviminde kaldı.

Ey içimde yarım duran resim,
Seninle tablo kurmak istemiştim.
Oysa sen renksizdin,
Ben de boyalarımı rüzgâra savurdum.

Artık ne gidiyorum
Ne kalıyorum.
Sadece içime doğru yürüyen
Yorgun bir yolum var.

Çünkü sevda
Sırtına bağlanan taş değil,
Kalbi açan bir yelken olmalıydı.

Sen ağırlıktın.
Ben o gemiden indim.

Şimdi biliyorum:
Köklerim derinde,
Dallarım göğe açık.

Ve bir gün
Köklerim bile
Gökyüzüne uzanacak.

9. sayıdan