UMUT EKEN KADIN, Fevziye Aşkar

Umut eken kadın,
Şiirin en derin toprağına,
Sessizce tohum bırakan.
Suskunluğun çağını
Geride bırak,
Ağır ağır açan umut çiçeğine bak,
Direnişin zafer bayrağını,
Dik durunuşunla göğe
Varan sensin.
Kızıl Saçlarında mücadelenin umut meşalesini yakan

Yeryüzü, sabrının selamını taşır.
Acıyı koynunda
Büyüten,
Tarlada, fabrikada, sokakta gericiliğe
Karşı yükselen o Sessiz
Çığlık sensin.

Dağların ardından gelen kekik kokulu
Sevdan
Aşkın en yalın hali
Yarenliğin en vefalı yüzü,
Damarlarında dolaşan
Gecede yıldızları kaldırır.
Ak sütünle dostluğu helal eden
Karanlığı nurla yıkansın.

Kara sularda çoğalan
Güçlükleri,
Aydın fikrinle yarıp aşansın.
Umut dağıttın
Dört bir Cihan’a

Hoşgörünün zarif
Yuvasını kuran,
Tılsımlı ellerinle
Cennet bahçesine

Bahar bırakan sensin.
Amber kokulu mutlulukları gündüze
Yaydın yavaş yavaş .
Hırçın denizlerde
Fırtına kuşu olup
Damla damla aşansın.

Çalışkanlığınla güneşi
Taçlandıran,
Aşk eken, yaraya merhem olan,
Havaya, suya, toprağa,
Umut eken kadındır.

9. sayıdan