Antakya Mozaikleri, Minel Hüzmeli

Antakya, yüzyıllardır taşların birbirine kenetlendiği bir şehir… Kimi zaman bir mozaik ustasının ellerinde renk bulmuş, kimi zaman bir duvarın çatlağında fısıldayan eski bir hikâyeye dönüşmüş. Ben, bu şehrin kırık taşlarını ellerimde tutan bir mozaik sanatçısı olarak biliyorum ki, Antakya sadece bir şehir değil, zamanın içinde usulca yankılanan bir dostluk türküsüdür.

Mozaik, tıpkı Antakya gibi, farklı renklerin ve biçimlerin bir araya gelerek anlam bulduğu bir sanattır. Her taş, bir geçmişi, bir sesi temsil eder. Antakya’nın taş sokakları da öyledir. Arnavut kaldırımlarında yankılanan adımlar, asırlık hanların gölgesinde soluklanan yolcular, her biri bir mozaik parçası gibi birbirini tamamlar.

Bu şehir, Roma’dan Bizans’a, Osmanlı’dan bugüne kadar farklı kültürleri aynı zeminde buluşturmuş bir sanat eseridir. Eski Antakya evlerinin iç avlularında bir zamanlar Arapça, Türkçe, Ermenice, Rumca dillerinin yankılandığını hayal ederim. Tıpkı bir mozaikte yan yana gelen taşlar gibi, bu diller, bu insanlar birbirini tamamlamıştır.

Ama zaman da bir sanatçıdır. Kimi zaman sabırla dokur, kimi zaman sert darbelerle parçalar. Yıkılan duvarlar, sessizliğe bürünen sokaklar, yerinden oynayan taşlar… Antakya, acının ve yeniden doğuşun kentidir. Tıpkı kırılan taşları bir araya getirerek yeni bir hikâye anlatan bir mozaik ustasının ellerindeki sanat gibi, bu şehir de her defasında yeniden var olmayı bilir.

Şimdi, elimde tuttuğum her taş bana Antakya’nın geçmişini, kardeşliğini ve dostluğunu hatırlatıyor. Bir kadın mozaik sanatçısı olarak, bu şehrin mirasını taşlara işliyorum. Çünkü bilirim ki sanat, yalnızca estetik bir çaba değildir; aynı zamanda hatırlamaktır, yaşatmaktır.

Ve bir gün, belki yeniden, Antakya’nın sokaklarında mozaik taşlarının ışıldadığı bir duvarın önünde duracağız. O taşlar, bize unuttuğumuzu sandığımız dostlukları, iç içe geçmiş hayatları, kaybolmayan bir şehrin ruhunu hatırlatacak.

Çünkü Antakya, tıpkı mozaik gibi, eksik parçalara rağmen bir bütündür.

4. sayıdan