Serin Bir Yer, Acibe Sıkar
bazı kelimeler
ağır gelir insana
bazıları için
kalbin tam ortasına oturur
ve orada dinlenir
bu satırlar
yük taşımak için değil
bırakmak için yazıliçin
burada bir serinlik var
gölge gibi değil
ferahlık gibi
güneşin yakmadığı
ama aydınlattığı bir yer
gözlerini kapat
ve aceleyi bırak
şimdi hiçbir yere
yetişmen gerekmiyor
zaman
sana dokunmadan
akıyor
nefesin
uzun zamandıİli
ilk kez
kendine yer buluyor
bu bir boşluk değil
bir açıklık
oradan giriyor
iyileşme
unutmak
her şeyi silmek değildir
bazı şeyler
silinmez
ama
ağırlığını bırakır
hatıralar
can yakmayı unutur
umut ise
yüksek sesli bir söz değildir
o
içinden tamam
diyebildiğin
ilk andır
kalbin yıllardır tuttuğu bir kapı var
kimse zorla açmadı onu
bugün de
açmak zorunda değilsin
sadece
kilidin gevşediğini
hisset
ruh
uzun süredir
kendini savunuyordu
şimdi
bırakabilir
burada tehdit yok
sadece
olma hâli var
bir su düşün
ne çok soğuk
ne sıcak
elini acıtmayan
bu şiir
öyle bir su
her şeyi yıkamaz belki
ama rahatlatır
ve bazen
iyileşmek temizlenmekten önce gelir
kalbin
yeniden atmayı öğrenmiyor
zaten biliyordu
sadece
korkarak atıyordu
şimdi
korkmadan atabilir
unutulması gereken
acıların sivriliğidir
umut ise
taş gibi değil
ışık gibi
yerine yerleşir
okudukça
omuzların düşüyorsa
çenen gevşiyorsa
gözlerin dolmadan
yumuşuyorsa
bu şiir
görevini yapıyordur
şimdi
kalbine bak
hâlâ atıyor
bu başlı başına bir umut biçimi
umut
ileride bir yerde değil
o
şu an
içinde rahatladığın yerde
8. sayıdan