Ben küçüğüm
Hayallerimse büyük.
Tuttum kardeşimi elinden,
Soyadımızı değiştirelim mi ? Dedim.
Evet ,dedi
Sen düşün,
Ben de düşüneyim.
En sevdiğim renk
Pembe.
Peki, senin sevdiğin renk hangisi
Yeşil dedi kardeşim
Bundan sonra,
Benim soyadım pembe,
Kardeşimin soyadı yeşil oldu
Sıkı sıcak sarılışlarınızKopmaz bağlara dolanmış kollarınızYetmez sentetik kelimelerleÇözülmeyen bir ardı olur ufkun.Bu ne kımıldanışlardır, denizinSaklı soğuk koylarında dururDuruk bakış yalın yalnızlıkYalımda arar yakalanmışlıkDudak bükümlerinde çekilir içiniz.Tayfları derinde gizleyen gözİncidir denizciye,Sır aynalar gösterenYakamoz derisi duyumsatanDenizciye ezgidir, SizsizBir ufuk önünde çözülür.Kalkış sırrı kumullardırSessiz bir şey bakınca dipteKımıl kımıl, hani akışkanYapışkan bir canlıO kayıverir iç bulantlarında…Sıkı sıcak sarılışlarınızda…
işte sana geliyorumyumuşakbaşlı rüzgarların kanatlarında bir yer bul banasuyun ışıltılı sesleri aksın bir yanımızdan,bir yanımızı defneler sarsın…demir kollarının yumuşaklığında uyanayım sabahlarızeytin ağacının gözlerinde büyürken bir çekirdeksenin olayım. sakızağacının kokularına bürünsün saçlarımızdiri gövdemiz yürüsün kuşlara doğruunutulmuş şarkılar bulsun…gülüşün badem ağacının çiçek açmış dallarıölümü alsın elimizden. bir gemi getirdim kapına: birlikte gidelim.sen içli, uzun geceli kadınlar için…
(Bu acı hepimizin. Unutmayacağız, unutturmayacağız!) “Bir sevap dokuduk bütün günahlara inat.Alnımıza çizilmişti kara yazı!Kaderi sildik defterden.Yine de gölgesi kaldı sevaba inat!” N. Ç. Dün kardeşlerimle birlikte Hatay’a gittik.Benim canım annem Antakyalıdır. Canım Babam emekli olduktan sonra “Yaşanası kent” dediği Antakya’ ya yerleşti.Antakya; çocukluğumun geçtiği, Atamızın bize armağan ettiği ve “Benim şahsi meseledir”dediği kadim kentimiz!Ne yazık…
Meltemce – “İçindeki Çocuğu Unutma”* Zaman geçti, büyüdük…Sorumluluklar arttı, hayaller azaldı.Ama bir zamanlar içimizde,Koşulsuz gülen bir çocuk vardı. O çocuk hâlâ orada.Bir gülüşte, bir şarkıda,Kendiliğinden edilen bir “iyi ki”de yaşıyor.Senin hâlâ en saf halin o çocukta saklı. Bazen gözyaşların indiğinde usulca,O çocuk sarılmak ister sana.“Üzülme,” der, “Ben buradayım.”Ve sen, yorgun ruhunu o çocukla iyileştirirsin. Hayat…
Sahi! Ben ölü doğdum diye yaşamadın mı? Adsız yerlerde doğdum.Toprağım yok!Hikayem yok!Pörsümüş memelerden oluk oluk umutsuzluk emdim.Her damla da emdiğim sütlerin boşluğuna çekildim. Ben ki ölü doğdum!Yedinci çığlıkta ben doğdum.İş işten diller evimden geçti.Toprağı yok mezarımın. Fildişi mermer yollarımdaki sırtları ezberledim.Bahsedilen kırılgan hat üzerinde yürüdüm.Diz yaralarıma su serptim,İyileşmeyen yaraları da heybeme yükledim. Zemheri çığlıklarda doğumları…
Düşlerim kırıkAklım karmakarışıkHayallerim başka teldeDil ağlar konuşmazEllerim kelepçedeUmutlarım darağacındaMüebbet USTAM.Göz bebeğim firarda şaşkınDargınım aylara, yıllaraYorgunum USTAM.Yüreğim sancı çekerŞehrim harabe.Aşıklar deli divane ,Saramıyor sevdasını .Hüzün tanır, hasret tanırAcı tanır USTAM.Kalbim lime lime,İnce ince kıyılır.Paramparça sunulurDerman kalmadı,Antakya’mın dizlerinde.Yorgunuz ustam yorgun..Geçit vermez yollarYakılan ormanlarTirşe olmuş renkler.Haritadan silinenAmik gölüSoyu tükenmekteKuşlar çığlık çığlığaFeryat figanAç susuz, çaresizÇaresizim USTAM çaresiz Sazım ayar…