Kadim şehirde
taş avludaki his
leke tutmaz bir
Adonis çiçeği
Hilal, bir gece
hü erenler! Aşı
boyalarını döktü
geç gelen baharın
türküsü
kraliçe Antakya
sevgim acıyor oysa
öpersem seni
Musa dağı yeli
Değer yarama
gülünün güneşi emzirdiğ
6. sayıdan
Yağmur duasını beklemeSürgün edilmiş çok zamandır güller yerden göğe.Ağlamak doyurmuyor yağmalanmış toprağıGörüp öylece bakmakla yeşermeyecek emeğimiz.Gül-e(ke)cekse yer-yüzümüzHangi vakitlerde yeşerecek ağzımızdaki gülüş. Dünyanın karanlık biçimidir hüzünÖlümün koynunda yatan kız çocuklarını düşün.Morlukları saklanmayan kadınlarıKolu kırılmış kalbi kurumuş nehirleri…Kölelik kaderimiz değildir bizimDüşümüz değil bu kederle boyanmış hayatlar… Göç mevsimi değil bu karartıNerede bu güvercinlerHangi beyazlığın avlusunda uyuyor?Şu uçurumlar…
Çabuk çürüdü gördüğün rüyaummazdım, köz köze yaşıyoruz sanmıştımbırakıp gittin başlattığın kavgayıbitti çocukların oyunu, camlar kırıldıhuysuzdu annelerin sesi, soğumuştu evhazırdı yolların uçurumu. Düşündüm. Yazdıkça kirlendi şiirleriminsan ölüleri düştü içlerine, ölü zamanlarkendi yanımda bile değilim, bil bunudeğil mi ki sen bırakıp gittin verdiğin sözübırakıp gittin başlattığın kavgayı. Ne koydun yerlerine yaşadığın günlerinbir eylül sonu, bir unutmak mı?Birileri…
Sarhoş muydu zamanBu kadar hızlı akıyordu ruhlarda ?Gecenin katran karasındaÇukurlara aldırmadanSürükleniyordu.Ölümler,Soğuk rüzgar gibiTeğet geçiyorduYakınlardan…Kimler aç kalmıştı sevgilere?Kimler ay ışığına yalnızlıklarını fısıldadı?Kimler derin sevdalarda boğulmayı istedi?Sorma kader onlaraBu Mayıs akşamında.Sorma gömülen saltanatın tarihine…Yaralı birer kırlangıçtıBu yürekler.Gökyüzünü unutmuş,Uçmayı unutmuşKanatlarında yükYüreklerinde hasret.Zamanın sarhoşluğunda,Yürekler kaybolmuştu.O Mayıs akşamındaGölgelerine gömülmüştü 2. sayıdan
Ilık bir bahar günü, evdeki neşeli telaşın sesleriyle uyandı çocuk. Hazırlıklar bitince Ürdün Vadisi’ne doğru yola çıktılar. Gördüğü ilk menengiç ağacının altına doğru, tüm gücüyle koştu. Az önce dinen yağmurun yapraklardan süzülen son damlaları yüzüyle buluştuğunda, tatlı tatlı gülümsedi. Nihayet kendine yetişen anne ve babası, ağacın altına eşyaları yerleştirmeye başladı. Annesinin çeyizinden kalma, kendi elleriyle…
(1855 – 05 Ekim 1923)ÖRNEK BİR DİN ADAMIAnkara Fetvası’na ‘Müderrisinden Hacı Süleyman’ ismiyle imza koyan Hacı Süleyman Efendi 1855’te Nazilli’de doğdu. İlk ve orta öğrenimini Nazilli’de gördü. Yüksek öğrenimi için İstanbul’a gitti. 1880 yılında üstün başarı ile, Nur-u Osmani Medresesi’nden kadı payesiyle mezun oldu.Osmanlı İmparatorluğu XVl. yüzyıla gelinceye dek birçok ülkeleri yönetimi altına almış. Fransa…
“Tarihin izinde yürüyen ayaklar yorulmaz; çünkü o yürüyüş, zamana ve irfana dayanır.” 1803 yılı…Antakya’nın kanaat önderlerinden biri olan Şeyh Ali Zubarî, yanına aldığı birkaç hikmet sahibi dostuyla birlikte, halkının sesi olmak üzere zorlu bir yolculuğa çıkar. Tam 65 gün boyunca, dağlar aşar, ovalar geçer ve İstanbul’a ulaşır. Padişahın huzuruna çıkar, Antakya halkının dertlerini, umutlarını, taleplerini…