BİR TUTAM UMUT, Sevgi Alatoprak

Hani bir umut vardır
diye başlarsın yola;
ya masallarla,
ya da gölgesiyle
aramızdan süzülür.

Sonra iner insanın içine,
usul usul…
Bir çiçek gibi büyür,
bir sözcük gibi tutunur hayata.
Suskunluğun en koyu yerinde
bir ışık yakar.

Küçük bir sevinçtir bazen;
bir çocuğun gülüşü,
bir kuşun kanadında kalan rüzgâr.
Bazen bir selamdır,
bazen unutulmuş bir ses.

Ne kadar yorgun olursan ol,
düşe kalka yürürken
avucunda saklarsın onu.
Çünkü bilirsin:
umut, kaybolan her şeyin
yeniden bulunma ihtimalidir.

Sandım ki umut toprakta biter,
bilinmez bir tohum gibi…
Oysa anladım;
umut, insanın içindedir.

Gelişi bazen karanlıkta olur,
gidişi sessiz.
Ama bir kez değdi mi kalbine,
en ıssız yerde bile
bir sabah başlatır.

Ve insan,
her şeye rağmen,
umutla yaşar.

8. sayıdan