Antakya Türküsü, Kemal Karaömeroğlu
Aşıver hele bir şu Torosları
Adana’dan Antakya’ya yol gider
Bu “şehr-i dilara” bir garip kenttir
Yağmur yağar, caddeleri sel gider
Yüz sürülür toprağına taşına
Şükredilir ekmeğine aşına
Kolay kız vermezler ilin dışına
Yazgısına küsmüş olan dul gider
Mehtabı var, bulut ile evlidir
Vadileri ayvasıyla ünlüdür
Karı sevmez, yağsa bile binde bir
Amma Lodos patlar ise dal gider
Göçü bilmez, hoşnuttur tüneğinden
Bağlanmıştır toprağına derinden
Yerlisini sökemezsin yerinden
Gelen kalır, gider ise el gider
Ozanı var oba oba tozunur
Güzelleri sereserpe salınır
Türküleri dilden dile gezinir
“Hanımlara deste deste gül gider”
9. sayıdan