Her nefeste, bir yudum sevgi ile bütünleşen eller; hayatın tüm sıkıntılarını içine atan gönüller, her gece incinen yürekler, ağlayan gözler, kaybolan sevinçler, yitirilmiş güzellikler var bu yer kabuğunda.Masum insanlar acımasızca öldürülüyor, insanların hayatı tümüyle tehlikede; anneler, babalar, kardeşler, dostlar isyanda. Zavallı bedenler acı içinde kıvranıyor. Matemler büyüyor, anbean ölümler yaşanıyor ve insanlar durmadan ağlıyor. İçimizdeki…
Sana bir anlatabilsem içimden akıp giden baharlarıBenimle kül olup yok olan mutluluklarıMaziyi unutmadan kanayan yaralarıİçimdeki tüm hüzün damlacıkları bir anlatabilsem… Gözlerim süzüyor ruhumun karanlıklarınıDurmadan sert esen dert rüzgârlarınıGüneşin tenimi yakışlarınıSenin yokluğunun acısını bir dindirebilsem… Geceyi bölen feryatlarımın ağlayışlarınıHer gece yalnızlığımın rüyalarınıHücrelerimin kaybolup yok oluşlarınıSeninle geçen her salisenin anlarını bir unutabilsem… Bu özlem yarasıyla ışıklarımın sönüşleriniBurnumda…
Her günün ardındanSancılı bir hava birikiyor bulutların renginde.Öylesine acıtıyor ki yokluğunOkuduğum senli her hüzün cümlesiYakıp yıkıp savuruyor beni yerden yere… Bir şarkının başlangıcında başlayan ney sesiBir kemanın sesinde ürperen beden diliBir ezginin bitişinde akan gözyaşları dinmek bilmezkenSenden kalan hatırlarla kendimi avuturkenİçimdeki senle hep eksik kaldım… Yağmurun ıslatıp durduğu bir camın kenarından izleyip durdum ruhumdaki seni.Sonra…
Sularımın sınırlarıyla baş başa kalacaktımKüçük bir ağacın altına oturacaktımGöğe bakacaktımSerin bir rüzgar esecektiBen çayımı içecektimÖnümden çocuklar geçecektiMasumluk büyütecektimİçimde bir kadın yeryüzünü ışığa bezeyecektiBir kış gelecekti sıcak, tok veDemirin ucu bükülmüşKıyılar şehri yaralarından öpecektiBir güneş doğacaktıKaranlık bir daha dirilmemek üzere ölecekti 4. sayıdan
Adım adım ilerlerim insanların sırlı yüreklerineAğlarım çalan her şarkının melodisineDağların buzlu ovalarına duygularınaYürek kalemimi coşturup tek tek dökülürüm.Yaşarım hassas ruhların acılı duygularındaDile gelmeyen dertli şairin sessiz çığlıklarındaHikayenin türkünün ezginin asi sokaklarındaKalplerde sevgi bedenlerde fırtına estiririm… Ben hayatı tabiatı sevginin özünde anlatırkenİnsanlardaki sevgi asaletini kelimelere dökerkenYürek dilinin hırçınlığını kaleme hissettirirkenHayallerden kopup duygu denizinde kaybolurum… Az sözlerle…
Ne zaman içimde biri ölseGönlümden tonlarca acı kopuyor diyorsun yaO zaman öleni yaşatmaktan vazgeç!Ne toprak ne de güneş artık sana hüzünle bakmasın!Yani demem o ki, yaşarken ölmeyi benimsemeOlduğun yerde her şeyi yarım hatta çeyrek bırakarak çek git! Kırılmadan, incinmeden rüzgârına yön verGeleceğin beyaz perdelerini açarak kır paslı zincirleriGöm toprağa ruhu ezen türküleriYaşamın içindeki doğruyu yanlışı…