kimseler bilmesin kanadığınıbir evin. biteceğimi sandılar dainsanın kötülüğü kadar olduğunu mesela kaşımı çatsam, üstüme yürürhayat. kucağına atıldım dünyanın amapişman olunmamış günahım daha dilindeki kötü sözcükleri de götür giderkenzaten adım yoktu son duraktaritmi kaçsın istemem aynaların hangi sözcük daha ağır ve ıslakyol erinin yola dökülen hatıra defterinde benzer mi yüzün biriktirdiğin yalnızlığaörter mi geceyi masallarayak izi,…
Şiir; şairin dış dünyadaki herkesi ve her şeyi pek de uzak olmayan bir yerlerde bıraktığı, kendisi ile baş başa kaldığı bir ada. Bağımsız fakat herkesle, her şeyle ilgili ve duyarlılıklarla örülmüş. Sabahattin Yalkın evrensel bilincin farkında, bu ortak bilince ilişkin düşünceler üreten fakat aynı zamanda kişinin birey olma özgürlüğünü önceleyen bir şair. İnsana, maddeler evrenine,…
Defne tiz ağlama saksılarında iştahı azalan çocuk parkları ve normalden daha az beslen Pamuk ipliğine tutunan kuvez. Teselli edilemez ağlama mağdurları, disket ve gevşek gövdeye bürünmüş fay hattı…Eksik reflekslere sahip huzurevleri. Baş ve topukların kemeri esnemiş dil bağı. Kontrol edilemeyen görsel hareketler. Küskün okul bahçelerinin salıncağı cezalı. Olağandışı göz hareketlerine bürünmüş nehir yatakları. Ateş nöbetleri…
Seyahat(name)lerdeki Antakya – 24 James Foley ve Suriye İç Savaşında Antakya’da Konaklayan Gazeteciler Suriye iç savaşı sırasında Antakya, gazeteciler, savaş muhabirleri, aktivistler ve sınırın ötesindeki savaşı dünyaya aktaranlar için önemli bir durak hâline geldi. Bu dönemin hafızasında ise Liwan Otel ve James Foley’nin trajik hikâyesi özel bir yer tuttu. Antakya: Savaşın Eşiğinde Bir Şehir Suriye…
Antakya, 2023 yılında büyük bir deprem felaketi yaşadı. On binlerce ev yıkıldı, çok sayıda insan hayatını kaybetti, binlerce kişi yaralandı ve sakat kaldı. Ancak deprem felaketinin doğrudan etkileri sona ermiş olsa da, bölgedeki yaşamı tehdit eden olaylar ne yazık ki devam ediyor. Bu süreçte çevresel tehditler ve plansız yapılaşma, felaketin izlerini silmeye çalışırken bölge halkının…
Yağmur duasını beklemeSürgün edilmiş çok zamandır güller yerden göğe.Ağlamak doyurmuyor yağmalanmış toprağıGörüp öylece bakmakla yeşermeyecek emeğimiz.Gül-e(ke)cekse yer-yüzümüzHangi vakitlerde yeşerecek ağzımızdaki gülüş. Dünyanın karanlık biçimidir hüzünÖlümün koynunda yatan kız çocuklarını düşün.Morlukları saklanmayan kadınlarıKolu kırılmış kalbi kurumuş nehirleri…Kölelik kaderimiz değildir bizimDüşümüz değil bu kederle boyanmış hayatlar… Göç mevsimi değil bu karartıNerede bu güvercinlerHangi beyazlığın avlusunda uyuyor?Şu uçurumlar…
Ne bu zulüm bu acımasızlık,Büyüklerin doyumsuzluğu.Her şeye sahip olma hırsı.Yavaş yavaş öldürüyor beni.Küçücük bedenimle,En ağır yükü ben taşıyorum,Dalıp gidiyorum uzaklara,Bir masal aklıma geliyor.Günün ışımasıyla erkendenOkula giden çocuklar.Bağda bahçede sokak aralarında,Özgürce korkusuzca oynayan.Yüzlerinde dondurma pamuk şekeri lekesi,Ellerinde toplarıylaNefes nefese coşkuyla oynuyorlar.Bomba sesleriyle irkiliyorum.Her tarafım yıkık.Bombalar üzerimden sekip gidiyor.Küçücük bedenimle saklambaçOynar gibi bir yerlere saklaniyorum,Korkuyorum anneme kardeşlerimeBir…
Karanlıklara haykırdım durdumSana olan hasretimİçimde büyüdüSustumYıldızlar cılız ışıklarıylaruhuma tutunmaya çalışırkenSeni aramaktanyorgun düşen yüreğimbedenimle eşitlenirkenYoksunRuhumda kopan fırtınalarDalgalarla boğuştuSığınıp huzur bulacağımLimandınYürüdüğüm yollardaYörüngemde hep vardınBaşımı dayayacak omuzdunHayallerimi süsleyenbeyaz atlımdın.Yıldızlar soluklaştıGece bir yankı olduYoksun Soranlara gidişini anlatamadımGözyaşlarımı kimse görmediGece göğü parça parça solduİçimin boşluğunda kayboldu.Karanlığımasenin aydınlıkları toplayıpgetirmeni bekledimAma yoktunVe gecenin siyahındaSessizliğimde kayboldun
Ne vakit seni düşünsemdünya olup kanıyorumVe her akşam bu şehir gözlerini giyinse deHer sabah hayata yine sensiz başlıyorum Ne vakit seni düşünsem savaş meydanındabir çocuk olup vuruluyorumVe siyasi bir argümana dönüşüyor acılarımeli kanlı liderlerin dilinde Ne vakit seni düşünsemyabancı bir diyarda kendimi unutup kayboluyorumVe siliniyor hafızamda ne varsaSiyah bir noktaya dönüşüyor dünya Ne vakit seni…
Bir yeri bırakıp yeni bir yerde yaşamaya başlamak ister istemez bazı zorlukları da beraberinde getirir. Birçok şey kendiliğinden kaybolur. İnsan ayrıldığı yerdeki duygu yoğunluğunu yeni yerinde yaşayamaz. Hele ki on dört yaşına kadar orada yaşamışsa… Ayrıldığı yerin kel kıraç tepelerini, çakır dikenini özler. Yeni yere alışmak, uyum sağlamak zaman ister; çaba gerektirir. Bulunduğu yerin toprağına,…