Bırakın beni! Hastanede kalmak istemiyorum. Çözün ellerimi. Çözün diyorum. Yusuf da bağladı ellerimi. Kaçamadım! Kaçamadımmmm! Yine böyle sabaha karşı eve geldiği gece. yine sarhoştu. Boşanmam dedi, Yusuf. -Yusuf artık yok, kızım!, diye seslendi kolunu tutan yaşlı kadın. Başını iki yana sallayarak görevliye mahçup bir bakış fırlattı -Yalvardım, yalvardım… Bırakın beni.. Göz yaşlarına hakim olamadı yaşlı…
eskimiş tahta bir kapı,içeriden sürgülü;çıngırağı uyur ölü kadınlarınevlerinde! tozlu topraklı yollardaneylül geçiyor;etekleri yırtık, ceplerinde binlerce yama…masallardaki peri kızlarının bozuk paralarıçimene savrulmuş. simsiyah bakışları var yorgun bir adamınpabuçları uzun, önde!peşince gölgesi sürükleniyor,küçük adımlarla, ürkek ve telaşlı. bazı çocuklar büyürken öldü,bazılarında sayısız yara…kimilerini umacılar çalmış,kimi çocuk deli ormanlarda yitik…ve ben hâlâ düşlerimde okşarım,hiç tanışmadığım iyimser,sevilmeye inanan,ufacık yüzleri….
1900 yılların ANTAKYASI Ermeni, Rum, Arap Süryaniler ve çeşitli Türk boylarının yerleşkesi bir yer özelliğindedir… Süriye ile sınırdaş olduğu için Arapça Türkçe az da olsa Ermenice dil kullanılan önemli bir tekstil ticareti merkezi olup İklim bakımında bol rüzgarlı kışın sert yazın sıcak bir bölgedir… İnsanları çok çalışkan tutkulu ve rekabetçi. Azınlıkla rarası işbirliği ve sagın…
Sürek avındaydı zamanKime baksam, yokŞimdi ve gelecek arasında kalmış an’lara tutsak kaldıkGeçmiş, yokHafıza ördüm kendime başıma bulutBakışlarıma yuva olsun diyeGözlerimle gezintiye çıkarım her sabahYeşiller , maviler, sarılar arasındaYolculukta kaybederim yeniden bulduklarımıYeniden bulup, kaybetmek içinElim uzanmaz pencere pervazınaGeçmez ayaklarım kapılardanYaşam kırımlarının yitik parçalarıFısıldar dururlarHıçkırıklarını duyarım, iç çekişleriniYarılan toprağın kustuğu ölüm gecesindeKaybettiği i varlığını aramaktadırTamamlamak için kendiniAyrıksı…
Yanımda bir sigara başka kimse yok beklenenGözlerim daha ne kadar dayanır aldanmayaYüreğim şimdiden kurak, çöl oldu geçtiğim yerSevda da bir yudumdu, susuz geçilir hasrete. Denemedi demesinlerYürümedi bir yangının içindenHer şey bir şeydir en sonundaHer Leyla ayrı bir geceGittim simsiyah yazgısının peşindenÖlene kadar dik kalbim, doğan güneşe karşı. Sarhoşluktu içkisini içmeyenYalnızım alın artık başımdan bu kızıÇılgın…
Bir zeytin tanesi sanki o gözlerBakıyor derinden dağların kızıDolaşır semada sevdalı sözlerGönlüme akıyor dağların kızı. Kokusu menekşe saçıyor sankiToprakta gelincik açıyor sankiDokunup kalbime uçuyor sankiNaz edip kaçıyor dağların kızı. Aşk dolu öyküler okunsun diyeSevgiler kederden sakınsın diyeSaçına taç ördüm dokunsun diyeÖzgürlük takıyor dağların kızı. 3. sayıdan
Depremin vurduğu güzel kentim Antakya’dan, doğup büyüdüğüm Defne’den ayrılmak zorunda kalalı iki yıl oldu. Hayatın akışı içinde, yıkıntıların arasından yeni bir başlangıç yapmak için Eskişehir’in Odunpazarı ilçesine yerleştim. Odunpazarı da tıpkı Defne gibi köklü bir geçmişe sahip, tarihi ve kimlikli bir mahalle. Çevremi kültür evleri, müzeler ve tarihî dokusunu koruyan sokaklar sarıyor. Ancak, ne kadar…
ağır ağır toplanıp gidelimçağırıyor bizi hayat uzaklaratopla zinciri hadi gemicigün öreceğiz daha yollarda aynamda kaldı yüzü sevdiğiminellerimde sıcaklığıçek çapayı çek gemicidüşler gerçeğe aykırı ağır ağır toplanıp gidelim hadiçağırıyor bizi kader uzaklaratopla eteğini yelkenciömür eksilteceğiz daha yollarda
sarp yamaçlardan süzülerek indirenömrümüzün sırtındaki kanattır anneömre uzun bir umut sesi düşer babalardanuykulu anımızdaki öpücüğe saklanan. ana olmak emektirtartısız vermek dorukça sevmek su üstünde yürümektirbile bile bir dehlize girip sorgusuz ilerlemektirhayatın günlerini saçlarıyla karadan ak’a[süpürebilmektirverdikçe büyümektiriki olmak üç olmak dörtlenmektirana olmak sorgusuzca parçalara bölünmektir-kim bilmez-arkaya bakmadan döküp emeklerini boşluğadelik ceplerle çekip gitmektir şifacı kadınların parmaklarıdır…