Kadim Antakya mutfağını yaşatan giz bir şifre içermektedir. Bu şifreyi içeren mutfak kültürü olmasa Antakya çoktan yok olurdu. Şifre bir gizi içeriyor doğru, bu giz bizi araştırmalara ve bizi bugüne taşıyan sebeplere ulaşmaya zorlayandır. İşte bu giz Sümerlerden günümüze kadar gelebilen ve beş bin yıldır yok olmayan mutfak kültürümüzü içeriyor. Antakya’nın var olmasının mayası mutfağımızdaki…
Geçmişe bakmadan yürüdümŞehrin duvarları geride kaldı.Taşlara kazıdığım suskunluğu,Beni esir eden duvarları,Gölgeleri bir bir düşürdüm.Beni tutan sesleri duymadım.Geri dönmemi bekleyen ,Gözlere bakmadım.Kucağımda taşıdığım yüzleri,Toplum,korkular,emirler…KamburlaşanYüklerimi bıraktım.Ve ilk kez hafifledim.Bugün kendim için adım attımKendi ışığımla, kendi yoluma,Korkusuzca yürüyorum.Rüzgar gibi savrulmuyorum artıkBen kendim fırtına oldumÖzgürlüğe, yarınlarıma.İlk kez gerçekten, 4. sayıdan
Insanlar yüzyıllardır beni ters akan bir nehir olarak biliyor. Bana bu adın verilmesi Lübnan’ın asi topraklarında dogdugumdandir belki de. Binlerce yıldır duyduklarimi ve gördüklerimi taşırım bagrimda. Hafızam bu toprakların çağıldayan hatıralarıdır adeta. Sayısız zamandır yaşam vermişim toprağa.Hayat tasimisim insanlara.Sorgusuz beslemisim insanları. Hele de beni sarıp sarmalamis olan kadim sehrimi.Habibi Neccar’ın seyretmeye doyamadigi Antakya ‘yı. Şehir,…
6 Şubat 2023 depreminde kaybettiklerimize…Sesi kulağımızda çınlayan dostlara,bir daha hiç göremeyeceğimiz sokaklara,boş kalan evlere, suskun kalan çocuklara…Ve bu şiiri yüreği hâlâ dost diye atanlara ithaf ediyorum. Her gün sizi sayıklarım dostlarım,yıkık evlerin gölgesinde sesiniz gezinir hâlâ.Bir çocuk ağlar içimde —adı unutuş,yüzü sizin gibi sıcak,elleri soğuk… Geceyle gündüzü karıştırdım,sokak lambaları gibi titriyor yüreğim.Adınızı duvarlara fısıldadım,her taşta…
“Sanat, bir halkın ruhudur. Onu yitiren toplum, aynada suretini göremez.” 10 Mayıs 2025… Tarih bir kez daha yüreğimize not düştü. Antakya Defne Barış Korosu olarak, depremin ardından yaralarımıza sesle, ezgiyle, umutla merhem olma yolculuğumuza Antalya’nın Gazipaşa ilçesinde devam ettik. Konserin gerçekleştiği yer, Akdeniz’in maviliğine yaslanan, tarihle doğanın iç içe geçtiği Cragum Antik Kenti idi. Anneler…
Haber saati. Çiçeği burnunda bir haberci. Yirmi, yirmi beş yaşlarında var yok. Olay yerinde canlı yayın yapıyor. Olayın geçtiği bir köy evini gösteriyor. “Karşıdaki metruk evi görüyorsunuz sayın seyirciler. İki kuzenin günlerce kapalı tutulduğu ev.” diyor. Haberin gerisini dinle(ye)miyorum. Gencecik, Cumhuriyet çocuğu… “Metruk” ve “kuzen.” Biri Arapça, diğeri Fransızca iki sözcük. Ne acıdır ki, “kuzen”…
Antakya, yüzyıllardır taşların birbirine kenetlendiği bir şehir… Kimi zaman bir mozaik ustasının ellerinde renk bulmuş, kimi zaman bir duvarın çatlağında fısıldayan eski bir hikâyeye dönüşmüş. Ben, bu şehrin kırık taşlarını ellerimde tutan bir mozaik sanatçısı olarak biliyorum ki, Antakya sadece bir şehir değil, zamanın içinde usulca yankılanan bir dostluk türküsüdür. Mozaik, tıpkı Antakya gibi, farklı…
Cellat uyandı yatağında bir gece“Tanrım” dedi “Bu ne zor bilmece:Öldükçe çoğalıyor adamlarBen tükenmekteyim öldürdükçe. Ataol Behramoğlu Karların sokağı diz boyunca işgal ettiği bir gece yarısı. Kapkara yüzümü, kapkara ellerimle ovuşturuyorum. Sabahın olmasına saatler var. Duvardaki o karartıya gözlerim takılıyor. Düpedüz darağacı karşımdaki. Üzerinde onlarca adamın asılı durduğu bir darağacı. Her birini tanıyor ve hazin öykülerini…
(Bu acı hepimizin. Unutmayacağız, unutturmayacağız!) “Bir sevap dokuduk bütün günahlara inat.Alnımıza çizilmişti kara yazı!Kaderi sildik defterden.Yine de gölgesi kaldı sevaba inat!” N. Ç. Dün kardeşlerimle birlikte Hatay’a gittik.Benim canım annem Antakyalıdır. Canım Babam emekli olduktan sonra “Yaşanası kent” dediği Antakya’ ya yerleşti.Antakya; çocukluğumun geçtiği, Atamızın bize armağan ettiği ve “Benim şahsi meseledir”dediği kadim kentimiz!Ne yazık…
-Mehmet Karasu’ya- Ararat ’tan gelen bir yel sarsar Amanosları taşından, kayasındanOrientis apicem puleriun’a selam getirir Nuh’un anasından. Kadim tapınakların duvarlarından çınlayan yakarılar, zeytin ve üzüm ile yarışırOrontes in gök mavisi sularına Nuh’un Gemisi’nin kutlu suları karışır. Melike-i Şarkiyye ’ sin güzelliğinle, Cite du Diue olarak anılıyorsun yüreklerde,Baharı nakışlayan Amik Ovası ’nde şimdi Fellahin türküleri dillenir…