Firar, Mehtap Koku
“Ve bir gece, herkes uyurken,
kendi içime doğru yola çıktım…”
Bu gece firar ediyorum —
Gecenin çatlaktan sızan sesine,
Kendimi sessizliğe kilitleyerek.
Ay, puslu bir tanık gibi
peşim sıra sürünüyor gökyüzünde.
Yalınayak bir isyan bu,
Toprağın nabzına basarak gidiyorum.
Ne bir iz bırakıyorum arkamda
ne bir bakışa sığınacak yer.
Kimse aramasın beni artık.
Yokum —
Adım rüzgârın kırık hecelerinde,
Yüzüm aynasız suların derinliğinde.
Kavgamı —
bir avuç köz gibi
sizin ellerinize bırakıyorum.
Sevdiklerimi,
yıldızların koynuna emanet.
Bu gece firar ediyorum —
Saklı acıların ıssız vadilerine,
Aldatılmış rüyaların yitik kıyılarına,
Adını kimsenin bilmediği bir gecenin kalbine.
Gece,
bana ad ver.
Yaralarımı giydir üstüme,
Ve beni,
hiç kimse gibi sakla…
4. sayıdan