Gel Diyemem, Nilüfer Uçar

yaprak dökse her yanım bir damla iyilik kalır bende
kuyuya düşen ay parçası, aklımın sevabı, bölünmeyen hecem
beyin fırtınam kesişsin yolumuz değsin parmak uçlarımız
uzansan değer başın arşa destanlar yazdığın yere
turnadağ’ım, dil anahtarım, taşı delen damlam
çavdar ekmeğim, ışığın baharım olur bir bilsen
iyimser meleğim

dudakla yürek arası serin kanlı yolcu
zaman örgüsünü örer, söz bata çıka yol alır
sesimin gizli öznesi çırpındıkça kanatlanan sevincim
bir kalmışlık içindeyim şenlik ateşinde Pollyanna’m

sabahın iliklerinden bulduğum oğlum, kızım, sevgi denizim
yokluğun intiharım, koynumda büyüttüğüm inci tanesi
zamanın dar aralığında sızan ışık
çöz kör düğümü iyilik olsun kavgamız

       incinmiş acıları imleyen iyimser yanım
            sen ki, dilimin acar kızı, kirpiğime tutunan gözyaşım
                sevgimle kundaklarım seni 
                     bilir misin; toprağın su, yüreğin iyilik hasretini 
                          savrulup gitmeden buruşuk güz yaprağı gibi
                               ölüm kuşkusu düşmesin yüreğe, gel karlar kraliçem 

sevgiyle büyüttüm tek bir imgene dokunmadan
bir çözümü olmalı dedim, bileğime nakışladım ömürlük adını
hakikat ve güzellik cennetim olur, susuzluğuna adadım kendimi
cömert nehirler ol, ak iyimserlik deltama
ah! hayatımı özgür kıl ruh şahikam

6. sayıdan