Kangren, Veysel Çolak

Onca yıl anlattığım sizdiniz
bir türlü öğrenemediniz bir kadını sevmeyi
bir çocuktaki parka gitmeyi
öğrenemediniz
bir serçeyle saklambaç oynamayı.

Uyuşturucu diye kullandığınız yalan
yüzünüzün o karanlık tarafı
gülüşünüzdeki kir
bir de ihanetle beslenen kalbiniz.

Onlarca yıl anlattığım sizdiniz
Güney Kutbuna gittiğim oldu sizin yüzünüzden
dağlara çekildim, kendime saklandım
bir mağarada ayılarla kışı geçirdim
otlarla konuştum, rüzgârları dinledim
dört bir yanımda çiçek taşıyan arılar
taş sofrada kaya balı, suda gökyüzü
kenti size bıraktım üstünüze yıkılacak birazdan.

Gitmediğim yer kalmadı dünyada
hep canımı yaktınız
nerede yatsam hep Türkiye’de uyandım.
Afrika’da bir çocuk daha öldü açlıktan
herkes bir hapishane, devrimciler tutuklu
bir genç kız birkaç kez öldürüldü
kan sızıyor yasalarınızdan.

Ayna olsun size bir kedinin ölüsü.

7. sayıdan