Canım Ormanlarım, Şekip Güzelmansur

Kim kör etti gözlerinizi, ey cahiller,
Neden ciğerlerimizi tutuşturuyorsunuz?
Yeşilin kalbini hançerleyen eller,
Dağların alnına kara yazılar yazıyorsunuz.

Kuşların şakıyan nefesini susturdunuz,
Ceylanın ürkek bakışını kararttınız,
Her dalda bir masum can saklıydı,
Ve siz, zalim alevlere verdiniz hepsini.

Orman, Rabb’in bize nefes hediyesiydi,
O nefesi boğdunuz, ey vicdansız eller.
Ben bir savaş gazisiyim,
Gerekirse ormanım için yeniden düşerim toprağa.

Her yaprak bir dua, her dal bir secdeydi,
Siz ise ateşe secde ettiniz.
Tanrı’nın gazabı var üzerinize,
Küllerinden doğar yine bu vatan.

Gün gelir, gök ağlar, toprak uyanır,
Fidanlar boy verir küllerin arasından.
El ele veririz, yeniden yeşertiriz yurdu,
Köklerimizden orman doğar, umut doğar.

Canım ormanlarım,
Sen ki vatanın kalbindeki yeşil dua,
Fedadır sana bu can,
Fedadır sonsuzluğa.

6. sayıdan