Ah, şu atlaslar, şu haritalar
Kim çizdi bu soğuk sınırları?
Kırmızı, mavi…
Dünya dar geldi, yetmedi toprağı.
Gözlerinde ağır bir bulut,
Yaşlar katre katre
İçine akıyor sessizce.
Vuslat erişilmez o çizginin ötesinde,
Virane kalmış yuvası,
Yurdu paramparça bir hayal.
Güneş arar ince bir hüzme,
Ama karşısında kara dehlizler.
Ardında kan, barut kokusu,
Önünde derin bir bilinmezlik.
Gökyüzü bile yıldızlarını saklamış,
Gece karanlık, umut uzak…
Yıllar, yıllar önceydi. Pek çok milletten onlarca doktorun çalıştığı, uzak bir hastaneye savurmuştu beni kader. Tek gayesi hayat kurtarmak olan, birbirinden gece ve gündüz kadar farklı, gencecik doktorlardık. İlk tanıştığım meslektaşım Tunuslu Dr. Hazem’di. Türk olduğumu duyunca heyecanla geldi yanıma. Atatürk hayranlığından bahsetti uzun uzun. Sıkı dost olduk. Dr. Krikor ve Dr. Teodora ise hep…
(1855 – 05 Ekim 1923)ÖRNEK BİR DİN ADAMIAnkara Fetvası’na ‘Müderrisinden Hacı Süleyman’ ismiyle imza koyan Hacı Süleyman Efendi 1855’te Nazilli’de doğdu. İlk ve orta öğrenimini Nazilli’de gördü. Yüksek öğrenimi için İstanbul’a gitti. 1880 yılında üstün başarı ile, Nur-u Osmani Medresesi’nden kadı payesiyle mezun oldu.Osmanlı İmparatorluğu XVl. yüzyıla gelinceye dek birçok ülkeleri yönetimi altına almış. Fransa…
Antakya’mı yırtan bir ışıkgeceyi deldi…ardından —kıyametin sesi:kocaman bir gürültü,göğe savrulan taşlar,dize çöken binalar… Oğlum!Kızım!Yavrum!diye yırtınan analar…“Annem!” diye çığlık çığlığagözyaşında boğulan çocuklar… Bir çığlıkta dondu zaman,bir sessizlikte bitti hayat.Ama bazı çırpınışlar —günlerce sürdü enkaz altında… “Sesimi duyan var mı?”Yooook…yok…yok… Anlayamazsın bu yangını,ailen eksiksizken,ellerin sıcak bir ele dokunurken…Antakya’m,memleketim,toprağımtoprak oldu. Neye üzülür insan önce?Her sabah “günaydın”her akşam “iyi…
Kızıl bir denizdeAkşam iniyor gözlerimeKısa uçuşlarındaKuşlar uyanıkGam taneleriEndişe kuyularıMakas altındaYetmiyor bilmekVe hatırlamakİçini soğutmadan hayataBir göz daha gibiBir kulakYanında taşımak gerekiyor yaşamıYaşamak.. 8. sayıdan
Kadim şehir yaslı, boynu büküldü Ruh ve beden yandı, ciğer söküldü Ağıtlar yükseldi, moloz döküldü Bu depremi dünya ilk kez görüyor! Antakya, Ata’mdan hediye bize Yıkıldı camiler, kilise, müze Çıkacaktır bu hâl inşallah düze Bu depremi dünya ilk kez görüyor! Dağılmış Antakya’m, suskun bakıyor Binalar üst üste yürek yakıyor Hocalar camisiz sela okuyor Bu depremi…
Taş Kilim* Arif Coşkun’un ustalık döneminin hem dil ve anlatım hem de içerik bakımından en yoğun duyumsandığı dizeleri barındırmaktadır. Eser1969 yılı ağustos ayında İstanbul’da basılmıştır. Arif Coşkun, modern Türk şiirinde kendine özgü bir dil ve duyarlılık yaratan şairlerdendir. Şiirlerinde içten bir söyleyiş, derin bir bireysel sorgulama ve toplumsal göndermeler bulunmaktadır. İçinde yaşadığı toplumun ortak yaralarını…