Terkedildik, Zeynep Mansuroğlu

Her taraf yıkık
Herkes bulunduğu yerin yabancısı.
Taş moloz, toz her yanımız,
Güneş halimize acıyor.
İş makineleri vızır vızır,
Geçmişimizi , umutlarımızı taşıyor.
Birer birer enkaza dönmüş umutları.
Döküyor asi nehrinin kenarına.
Darmadağın oldu hayatlar.
İnsanlar hayata tutunabilmek için,
Karıncalar gibi, gece gündüz
Durmadan çalışıyor
Terkedilmişlik acı
El uzatan yok,
Öldünmu kaldın mı soran yok.
Herkes bir çıkmazda.
Güzelim defne ağacı,
Acısından kokusunu saklar
Zeytin ağacı meyvesini göstermekten çekinir oldu.
Kel dağı yüksekte çaresiz gözyaşlarıyla,
Hayatta kalan insanları izliyor.
Asi nehri yüreklere su serpe serpe,
Asiliğini içine atarak sessiz sedasız
Virane gönüller gibi,
Akmaya çalışıyor.
Defnenin, zeytinin memleketi.
Şarıl şarıl akan su sesleriyle,
Bir fotoğraf karesinde,
Donakalmiş sanki.
Nerde o güzel cıvıltılar ,
Komşular, akrabalar .
Her sabah pencereme konan serçem.
Hepsi gitti yok oldu,
Diri diri toprağa girdi.
Sesimizi feryatları mızı,
Çektiğimiz acıları,
Duyan gören yok,
Ölmeden ölüme terkedildik.

8. sayıdan