Dünyayla

Dünyayla kafama vurdular
Senin olmadığın zamanlardı
Çocuk yüzlerinden ışığı çalarlarken yakaladım
Bir okyanus içimde parçalandı

Kınına girmiş gibi tüm silahlar
Sütliman gibiyken her şey
İnsanları bir ekmeğin buharında asarlarken gördüm

Dünyayla kafama vurdular
Günün ilk ışığını zincirleyip götürüyorlardı
Buğday taneleri mavi bir urgana sarılı
Altın bir çağ durmadan zulüm doğuruyordu

Kandan ırmaklar içinde bir uygarlık büyüyordu
O kanlı kökleriyle göğüme uzuyordu

Sesim,
İçimde yırtılan bir suskunlukla boğuyordu beni

Senin olmadığın zamanlardı
Bir dünya gelip kapıma kondu
O dünyayla kafama vurdular
O dünyayla içimi oydular

Bahri Loş