İÇİNDE BÜYÜYEN DÜNYA AĞRISI, Gülten Doğruyol İncesu
Şarkılar duyulan yaraları kanatır
Kalpteki çarpıntıya sesteş
Ruhtaki çırpınışla eksik kalan
Belki de özgürlüğe yol olan sevda…
Söz, sözcüklerin dergâhında eğimlidir
Uçurum ağzında çiçek açsın diye
Sabır, kendi sesinde yakılınca
Duvarın sana bakan yüzünde
İnsan biraz acılarına,
Biraz da sevinçlerine benziyor yaşadıkça.
Saksıdaki kokular avlularda tuzlanırken
Bir kırlangıç dengiyle yürüyorsun
Gökyüzüne bakarak…
İçinde büyüyen dünya ağrısı
Ellerin titremiş temmuz sıcağı…
İnsan ki en çok inandığı yerden kırılır ömründe
Söylesene bir orman neyi sayıklar
Dallarındaki ağacın kırılmadan önce.
Soluğuna inince karanlık
Korkma, gülüşüne borçludur bu kâinat
Bir kahramansın yolların başlangıcında,
Yaşamanın aydınlığı sen.
Kuşlar da kaçmadı bak herkes gidince,
Kal ve konuş su ver onlara…
2. sayıdan