Güneşin aydınlığında,
Bir işaret hoşgörü.
Bekler durur.
“Kalplere sığınsa!”
Oysa zor:
Satranç taşında şah olmak,
Mat etmek öfke yüklü insancıkları.
Boğuluyoruz. Bu kirlenmiş atmosferde,
Balıkçı oltası çeker durur,
Öfke, hırs, yalan, gıybet, kin…
Hoşgörü lambası sönük.
Olsa ellerde çiçekler,
Sevgi haykırsa.
Rüzgar huzur dağıtsa,
Başımızda hoşgörü bulutu
Yağmur olup yağsa
İnsanlar insanca yaşasa.
5. sayıdan
SINIRDAKİ AY! demekti HAT-AY!Enkazdan çıkan kolyeydi gördüğüm.Antakya taşı üzerine,elle işlenmişHİLÂL, HAÇ, DAVUT’un YILDIZI…VE en üstte ZEYTİN DALI taşıyan kuş…Öylesine bir kolye değildi budinlerin kardeşçe,bir arada yaşayışının kabul gördüğü kentim,Antakya’nın sembolüydü.Türk’ü, Arap’ı, Ermeni’si, Rum’u, Süryani’siylekardeşlik bağının simgesiydi.HİLÂL, HAÇ, DAVUT’un YILDIZI veağzında ZEYTİN DALI taşıyan kuş. Bakarsın ki üç semavi dinden, üç mezar…Yan yana yatmış uyuyor.Hem de…
Her nefeste, bir yudum sevgi ile bütünleşen eller; hayatın tüm sıkıntılarını içine atan gönüller, her gece incinen yürekler, ağlayan gözler, kaybolan sevinçler, yitirilmiş güzellikler var bu yer kabuğunda.Masum insanlar acımasızca öldürülüyor, insanların hayatı tümüyle tehlikede; anneler, babalar, kardeşler, dostlar isyanda. Zavallı bedenler acı içinde kıvranıyor. Matemler büyüyor, anbean ölümler yaşanıyor ve insanlar durmadan ağlıyor. İçimizdeki…
Hailsham Okulunda eğitimci olarak görev yapan Bayan Emily, Madam Marie Claude ve Lucy Wainright kendi aralarında öğrencileri eğitme biçimine dair görüş farklılıklarına sahiptirler. Lucy Wainright, öğrenciler gençlik çağına geldiğinde onlara organ bağışçıları oldukları gerçeğini açıklar. Bayan Emily ile Madam Marie Claude ise sadece çocukluklarını yaşama haklarına sahip olan bu insancıklardan gerçekleri saklayarak onlara mutlu bir…
Her yüz bir kayıp ilanı başka bir yüzdemimozalar açmış karşı bahçede ne yazarkirli bir paçavra gerili üstümüze, gök niyetineçürüme inmiş temel demirlerine kadarpaslı ve karanlık bir kafes her pencerebir bodrum katına sıkışmış yaşıyoruzçırpınıyoruz lağım suları içinde Ve fareler, hayatlarından memnunkimi çocuk odasında, şişmiş kitapların üzerindekimi tuşlarında gezinmekte piyanonunfareler, dişlek ve açgözlerimize gözlerimize saldırmaktalargirip çıkmaktalar kıvrımlarına…
Yaralarımızı sarıyoruz, yüreğimizde ağır acılar olsa da zaman bize baharı yeniden getirecek gücü verecek. Bazen bir çocuğun gülümsemesinde bazen sepet ören bir dedenin mırıltılarında şekil bulacak. Tütsü kokularında akacak yeni güne . Antakya Defne Barış Korosu , Ankara’ya bu kokuyu getirdi. Bu tatlı gülümsemenin sıcaklığını taşıdı. 18 Ocak 2025 hoş bir seda bıraktı yollara ,…
Antakya…Yüzyıllardır nice uygarlığın gölgesinde büyüyen, nice inancın duasını aynı göğe yükselten, nice dilin aynı sokaklarda birbirine karıştığı kadim şehir…Bir zamanlar Asi Nehri’nin sularında yankılanan ezgiler, taş avlulardan yükselen şiirler, kilise çanlarıyla ezan seslerinin birbirine karıştığı o büyülü kent…Ve şimdi…Acılarla sınanan, yaraları hâlâ kapanmayan, ama bütün yıkımlara rağmen diz çökmeyen bir şehir.İşte 8. Akdeniz Sanat Günleri,…