Kadim şehirde
taş avludaki his
leke tutmaz bir
Adonis çiçeği
Hilal, bir gece
hü erenler! Aşı
boyalarını döktü
geç gelen baharın
türküsü
kraliçe Antakya
sevgim acıyor oysa
öpersem seni
Musa dağı yeli
Değer yarama
gülünün güneşi emzirdiğ
6. sayıdan
1999 yılının son dakikalarıydı.Kadın ana Asi nehrinin üzerinde durmuş etrafına bakınıyordu. Antakya şehri ışıl,ışıl huzur içinde yeni yılı karşılamaya hazırlanıyordu.Tepeye doğru yükselen mahalle evleri ve kilise ışıklarını yakmış,yeni yıla girmeye hazır görünüyordu. Mahalle sakinleri hırıstiyan vatandaşlar olmalı diye düşündü kadın ana. Antakya şehrini çok fazla tanıdığı söylenemezdi; ancak o an hissettiği huzurlu güvenli bir şehir…
terkedilmiş bir sevgili gibiydiher yer!dağınık saçlar,şiş gözlerve feri kaçmış bakışlar..!kodlarını ezberletiyordu dünyaya sanki;son kaşe;altı iki yirmi üç 04:17!sokaktaki koşuşturmanın,yetişme çabasının yerinebir dala konmuş kuşların,bir köşeye sinmiş kedilerinbekleyişi vardıumutsuzca..!dünyanın bütün ezberlerini sıfırlayacakbilinmezlikleri beraberinde getirecek.artık ne Hiroşima’danne de Nagazaki’den söz edilebilirMezopotamya dururken!Bir sevgilinin,sevgi dolu dokunuşu değildi bu,uykunun en tatlı saatindebizi uyandıran.Vedalaşmak için üç gün süre verilenMübadele günleri…
Hailsham Okulunda eğitimci olarak görev yapan Bayan Emily, Madam Marie Claude ve Lucy Wainright kendi aralarında öğrencileri eğitme biçimine dair görüş farklılıklarına sahiptirler. Lucy Wainright, öğrenciler gençlik çağına geldiğinde onlara organ bağışçıları oldukları gerçeğini açıklar. Bayan Emily ile Madam Marie Claude ise sadece çocukluklarını yaşama haklarına sahip olan bu insancıklardan gerçekleri saklayarak onlara mutlu bir…
kimseler bilmesin kanadığınıbir evin. biteceğimi sandılar dainsanın kötülüğü kadar olduğunu mesela kaşımı çatsam, üstüme yürürhayat. kucağına atıldım dünyanın amapişman olunmamış günahım daha dilindeki kötü sözcükleri de götür giderkenzaten adım yoktu son duraktaritmi kaçsın istemem aynaların hangi sözcük daha ağır ve ıslakyol erinin yola dökülen hatıra defterinde benzer mi yüzün biriktirdiğin yalnızlığaörter mi geceyi masallarayak izi,…
Tanışmadım onunla hiçbir zamanNe adını biliyorum ne başta herhangi bir şey hakkındaSadece o alışmış sıradanlıklarımız içerisindeKanıksadığımız ancakVarlığı yokluk ile sınadığı zamanAni bir telaş ile farkına vardığımızVe aslında ne kadar da ihtiyacımız olduğumuzu onaTam da o korkulu şaşkınlık anı içerisindeFark ettiğimiz alışkanlıklarımız gibiSessiz bir tutku ile bağlı olduğumuzFark etmeksizin onuBen işte böyle hissediyorum şimdiYazarken ona dair…
André Thevet isimli 12. Bölüm’de geçer. Ancak ölümünden önce planladığı işleri tamamlayamadığı için şehir eksik kalmıştır. Aynı durumun Filistin’de de yaşandığı söylenebilir; çünkü bugün orada gerçekten bağ bulunduğunu söylemek güçtür, her ne kadar ben araştırmak için büyük çaba harcamış olsam da.Buna rağmen bazıları bu ülkenin çok iyi şaraplar verdiğini söyler; hatta üzüm salkımlarının bir buçuk…