Ey İnsan, Özlem Yüncü
Topraktı özümüz,
yine toprağa döneceğiz.
Dünyaya geliş bile
hüzünlü bir sarsıntıdır:
bir ağlayışla açılır gözler,
ışığa alışmak zaman ister.
Zordur insan olmak.
Hayat,
mesakkatli bir yol.
Ağlarsın,
yorulursun,
tükenirsin.
Kimi zaman dikenli,
kimi zaman engelli,
kimi zaman taşlarla dolu
bir yürüyüştür bu.
Emek ister,
sevgi ister,
en çok da sabır.
Yürüdükçe
değişir yüzün:
bir an gülersin,
bir an ağlarsın;
kimi zaman mutlu,
kimi zaman hüzünlü.
Asıl kayıp,
azimden uzak düşmektir.
Kültürü, saygıyı
yolda bırakmaktır.
Zordur insanın hayatı,
evet;
ama
bu eziyet,
bu tükeniş,
bu yorgunluk
herkes için değildir.
Kimi
hayattan gülerek geçer,
kimi
ince ayrıntılara takılmadan
yaşamanın yolunu bilir.
Ve sonunda
yeniden hatırlarız:
Topraktı özümüz,
yine toprağa döneceğiz.
O hâlde
en büyük zenginliğimiz
ne biriktirdiklerimizdir
ne geride bıraktıklarımız;
edep,
saygı,
sevgi
ve
hoşgörüdür.
Ey insan…
8. sayıdan