Kederle Boyanmış, Gülten Doğruyol İncesu
Yağmur duasını bekleme
Sürgün edilmiş çok zamandır güller yerden göğe.
Ağlamak doyurmuyor yağmalanmış toprağı
Görüp öylece bakmakla yeşermeyecek emeğimiz.
Gül-e(ke)cekse yer-yüzümüz
Hangi vakitlerde yeşerecek ağzımızdaki gülüş.
Dünyanın karanlık biçimidir hüzün
Ölümün koynunda yatan kız çocuklarını düşün.
Morlukları saklanmayan kadınları
Kolu kırılmış kalbi kurumuş nehirleri…
Kölelik kaderimiz değildir bizim
Düşümüz değil bu kederle boyanmış hayatlar…
Göç mevsimi değil bu karartı
Nerede bu güvercinler
Hangi beyazlığın avlusunda uyuyor?
Şu uçurumlar ne zaman oyuldu bahçemize,
Şu takvim yaprakları ne zaman yırtıldı belleğimizden…
Nereden döküldü bu kan yağmuru,
Neremizden döküldü bu hurda ruhumuz?
Korkmak mı!
Yani silinmeyecek mi bu ruhtaki makyaj
Yetmez mi?
Bir bulutla gelecek yağmurla ıslanmayalım mı,
Bitmeyecek mi bu kaos,
Bu karmaşanın yok oluşuna gülmeyecek mi çocuklar?
- sayıdan