Zaman Zaman İçinde, Yonca Yaşar
rengarenk bir salıncaktaydı
yosun gözlerinden tanıdım
uzattı minik elini
siyah beyaz bir fotoğraftan
ağaçlar aynı, gök aynıydı
uzandım, indirdim usulca
hep beklemiş gibiydi beni
elimdeki kitaba kaydı
kendi ismini okudu
sesli sesli
gülümsedi,
avuçlarımı açtı sonra
elimdeki deliklere şaşarak
aradı durdu
kendi çizgilerini
yürüdük,
Asi’nin üstünden
dar sokakların peşinden
olmuşları ben, olmamışları o
anlattık durduk
birbirimizi dinlemeden
yağmura karıştı yaşlarımız
ne onu, ne beni, ne de hikayemizi
seçemedi kimse
baktığı albümlerden
8. sayıdan