ANTAKYAM GÜZ GÜLLERİ, Fevziye Aşkar

Nereye baksam sevgin
Hangi yöne dönsem
Hayalini görüyor
İçimi yakıyor kırık kanadın
Hasretin kat kat katmerlenir
Güzelliğin, ilkbahar mevsimi
Solmayan yüreğindedir.
Şiirlere nefes veren
Hoşgörün dillere destan
Cennetin güz gülleri
Canım Antakya’m

Taşlı yollarında yürümek
Harabe caddeleri görmek
Savrulup durdum deli divane
Sımsıcak kucağında
Bütün kültürlere yuva oldun.
Merhametin zemheride
Güz güllerini açtırdı.
Kederli ruhlara
Kardeşliği, birlikteliği bahşettin Antakya’m

Tarumar olan yıkık kentim
Köpüren dalgalarında
Kardeşlik sabrınla
Çareme derman oldun
Aç, susuz, evsizlere
İyilik perisi olup
Gönlüme coştun
Kol kanat gerdin.
Kekik, Defne kokuların
tazeledi İçimi
Daphne, Apollo
güz güllerine şaştı .
Hoşgörü güneşin
Türkülerde bülbül olup,
bulutlara karıştı.

Güvercin ağzında
Zeytin dalı ol
Barış rüzgarlar, taş kalplere
Şiir yağdırsın.
Karanlıkları silsin dolunay ,
Anlatsın kardeşliği ,
Kapkara düşünceleri .
Ümitleri kırılmasın çocukların
Maviliklerde yüzsüz
gülücükler.
Tüm dünyada açsın
Hoşgörü, dostluk
Güz güllerin Antakya’m.

5. sayıdan